დღე უსასრულოდ გაიწელა - თეთრი ნისლებით,
წვიმის ფერიამ სულში წვიმის სუნთქვა დატოვა,
ღამის ლოდინი კვლავ ნაცრისფერ ბურანში გამხვევს,
ამ შემოდგომით ძველებურად ისევ მარტო ვარ!

დღეს ფოთოლცვენა ესიზმრება გადაღლილ მიწას
და ახლა მართლა ამაოა უკვე ყოველი.
შემოდგომაა სულში ისევ!... ისევ მარტო ვარ!
მარტო ვარ რადგან, ოცნებებშიც არვის მოველი!