შესცივდათ ხეებს ვაშლობისთვეს,
ღრუბლებმა იწყეს მარგალიტისებრ ცრემლებად დაღვრა,
მიჯნურ გვირილას უხარია სიტყვით ალერსი,
ვუყვარვარ ან არ ვუყვარვარ!გრძნობების ტალღა...

კარაბადინით მკურნალობდა სიწითლე ფოთლებს,
ტარტა დე კასოს სთავაზობდა ხის ფესვს ბუნება,
დაბადებაში ქერუბიმი იცავდა ედემს
ცეცხლის მახვილით! სიცოცხლეშივე რომ გახუნდება...

ზარმაც სატირას ტყის ნიმფასთან გაუბამს ფლირტი,
ნაყოფი არის გაზაფხული!წვიმებით სავსე,
მამის თრობა და დედის ცრემლები გამოჰყვა ობოლს,
უვექილო,მარტოობით შველოდა თავსვე...

თეთრ ლილიას ემბრიონი გაუხდათ ავად,
აღევლინა ლოცვები ასგზის,მიუძღვნეს ფლორას,
პირველ დასტაქარს მთელს სამიწეთში,მოუხმეს შროშანს,
ნიავი ამ დროს მოარწევდა ნაფიცრულ ბორანს.