როცა          მესმოდა        ცრემლები        წვიმის,
მიყვარდა  ქარის            უხმო                დინება,
თვალები    უცხო            მათრობდა      მეტად,
შავი            წამება            დღესაც            ინება.

იმალებოდა  მზე,              მთები            ჩრდილში,
გზად            იდუმალი    სდუმდა        აზია,
ღამის            ფიქრად        ქარებს            ნატრობდა,
სევდა            ნაზია,          უხმობდა        იას.

შეხედე          როგორც        მაშინ,            დაღამდა.
უკვე              ვარდები      იძინებს          მგონი,
მთვარე          ამოდის        უფრო            მეცნობა,
გამოჩნდა        მთიდან        იცვლება        ფონი...


      ლექსი იკითხება როგორც ჰორიზონტალურად ასევე ვერტიკალურად.
                                                                      ი. ხელაია