როცა  თიბათვის  ნაღამევ ჰაშიშს
                            გამოაბოლებს  ხსოვნის  ნარგილე,
                            ჩუმად ვაგროვებ ღიმილებს, მაშინ,
                            როცა სადარდელს  ბედი არ მილევს.. 
                            როცა  მზეს შესვამს  ბინდი ყლუპებად
                            და ჩამოდგება  გზებზე ბარბაცით,
                            როცა  სინანულს  ცხელ ულუფებად
                            მაწვდის  დილა და  სუნთქვას არ მაცლის.. 
                            როცა  ცხადის და მირაჟის გარდა
                            სხვა სიგნალს გრძნობენ ნეირონები.. 
                            როცა  ფოთლების  საჩრდილე ფარდას
                            ზეცის ნამსხვრევი– უჩანს ბროლები..
                            როცა  ხეების  ოქრო–ბადახში,
                            დაეხარბებათ  მთებში  არწივებს..
                            და  როცა სიყრმეს,  ნასიზმრალ  ბაღში
                            ჭარმაგი  ღამე გამოაცილებს..
                            მოდი, განახებ  აისის ნისლებს..
                            სადაც უშენო  ყოფნის  შიში  თვლემს..
                            ცრემლებთან ერთად  რომ  ვმალო ისევ,
                            სხეულისა და სულის სიშიშვლე..
                            ჩაუხერგიათ  სამოთხის ზღურბლი
                            თითქოს დაკარგულ ედემში ვწევარ!
                            ახლაც ჩამესმის ძახილი  უფლის,
                            სადა ხარ ადამ, სადა  ხარ ევა!
                          ვისმენ.. ყველა გზა  ჯიუტად გადგა.. 
                          და ყბადაღებულს  შევრჩი, ამ ხაროს..
                          ძახილი პასუხს მოითხოვს, რადგან,   
                          მე  უნდა  ახლა  თავი დავხარო..
                          მზერაში მრჩება  ტკივილის  ღვენთი,
                          ცრემლის სიმუნჯე–უაპათიო..
                          იღვიძებს  ჩემში,  დაღლილი ღმერთი,
                          და  ყველა  ცოდვას ერთად გპატიობს..