თედორე ტიუტჩევი - თუმცა ბარში მაქვს თავშესაფარი

თუმცა ბარში მაქვს თავშესაფარი,
ჰაერის ჭავლი ცხოველმყოფელი,
ჩემამდეც აღწევს, როცა ნავარდით
ძირს დაეშვება მთებზე მქროლელი, -
მაშინ სქელ შრეებს რარიგ გაურბის
მკერდი, ნატრული ციურ ბაღების,
სულშემხუთავი აურზაურის
წუთისოფელზე ხელის ამღები!

მოჩანს მასივი უზარმაზარი,
საათობით ვარ მისი მცქერალი,
ო, რა სიგრილის და რა ნაცვარის
ჩამომტანია მქუხარ ჩქერალით!
შეუმწიკვლელი თოვლი უბრწყინავს,
როცა მზის სხივი გაანარინჯებს,
მის მწვერვალებზე ხშირად უჩინრად
ანგელოზები დგამენ ნაბიჯებს.

4 ივლისი, 2021 წ.



Ф. И. Тютчев - Хоть я и свил гнездо в долине...

Хоть я и свил гнездо в долине,
Но чувствую порой и я,
Как животворно на вершине
Бежит воздушная струя, –
Как рвется из густого слоя,
Как жаждет горних наша грудь,
Как всё удушливо-земное
Она хотела б оттолкнуть!

На недоступные громады
Смотрю по целым я часам, –
Какие росы и прохлады
Оттуда с шумом льются к нам!
Вдруг просветлеют огнецветно
Их непорочные снега:
По ним проходит незаметно
Небесных ангелов нога...

Октябрь 1860