ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სიყვარული და სიკვდილი

მე გიყურებდი, როცა მტერი ძირს ჩანდა მრეცის,
არ მაშინებდა მომხდურების რიხი და კვეხნა,
შენთან სიკვდილსაც მივიჩნევდი წყალობად ზეცის,
თავისუფლება, სიყვარული ოღონდაც მეხსნა.

მე გიყურებდი, როცა გემი შეასკდა რიფებს,
მძვინვარე ზვირთი წამომართა ქარიშხლის ქროლამ,
გადაგეხვიე, რომ დამეცვა სიცოცხლე მყიფე,
ჩემი სხეული ქცეულიყო შენს მაშველ რგოლად.

გხედავდი, როცა ავად გახდი ციების სენით,
დაგაკლდა ჩინი და დაგითმე ლოგინად ტახტი,
გყარაულობდი გვერდით მყოფი ურყევი რწმენით,
თუ მოკვდებოდი, მოვუხმობდი მეც სიკვდილს ნატვრით.

როცა შეიძრა დედამიწა ძლიერი რყევით
და ბარბაცებდა დამთვრალივით ბუნებაც, კაციც,
მე მოტორტმანე დერეფანში დავრბოდი შენთვის,
არ მაშინებდა გაშმაგებულს სტიქია მკაცრი.

როცა სნებიანს გამიძნელა კრუნჩხვებმა სულთქმა,
ერთი სიტყვის თქმაც მიჯდებოდა ძალიან ძვირად,
შენკენ მოაპყრო ყურადღება უძლურმა სულმა
და გამოქროდა საჭიროზეც უფრორე ხშირად.

ვერ შემიყვარე, თუმც არ მინდა ვიყარო ჯავრი,
სიყვარული ხომ სამკვიდრებელს აირჩევს თავად,
არ გაგიწყრები, ასეთია განგების მსჯავრი -
მიყვარდე ისევ - მცდარად, ფუჭად, ესოდენ მძლავრად!

11 თებერვალი, 2023 წ.


George Gordon Byron - Love And Death

I watched thee when the foe was at our side,
Ready to strike at him – or thee and me
Were safety hopeless – rather than divide
Aught with one loved save love and liberty.

I watched thee on the breakers where a rock
Received our prow and all was storm and fear,
And bade thee cling to me through every shock;
This arm would be thy bark, or breast thy bier.

I watched thee when the fever glazed thine eyes,
Yielding my couch and stretched me on the ground,
When overworn with watching ne’er to rise
From thence if thou and early grave hadst found.

The earthquake came, and rocked the quivering wall,
And men and nature reeled as if with wine.
Whom did I seek around the tottering hall?
For thee. Whose safety first prove for? Thine.

And when convulsive throes denied my breath
The faintest utterance to my fading thought,
To thee – to thee – e’en in the gasp of death
My spirit turned, oh! oftener than it ought.

Thus much and more; and yet thou lovs’t me not,
And never wilt! Love dwells not in our will
Nor can I blame thee, though it be my lot
To strongly, wrongly, vainly love thee still.