ნეტავ რად სდუმხარ ხეო მაღალო,
ნეტავი ასე რატომ მარტვილობ?
იქნებ ლოდინი გინდა მასწავლო,
ანდა სიმტკიცე გამინაწილო?!

ყვითლად დაგვიფენ ფოთლების ფარდაგს,
შიშველი ხვდები ყინვის მარწუხებს,
თავს რად იტანჯავ, ზეცამდე მართალს,
ნუთუ ის ერთი ვაშლი გაწუხებს?

იქნებ იმედის ტოტად გიჭირავს,
წვიმის წვეთი და ჩიტის გალობა
და მოთმინებით ელი იმ დილას
კვლავ რომ სამოთხის ბაღში ამოხვალ?