ნეპტუნი არ არის პლანეტა — ის მდგომარეობაა.
აქ ცა არასდროს არის მხოლოდ ზემოთ: ის ეშვება, ეხება წყალს და ისევ ბრუნდება უკან, როგორც ფიქრი, რომელიც ვერ დასრულდა. ფერები ღრმად ცოცხლობს — ლურჯი არ არის ფერი, არამედ სიღრმე. ქარიშხლები არ მოდის და არ მიდის; ისინი რჩებიან და ელაპარაკებიან ოკეანეს.
წყალი ნეპტუნზე მძიმეა. არა წონით — მნიშვნელობით.
ის იმახსოვრებს ნაბიჯებს, ხმებს, დაბადებებს. ტალღები ზოგჯერ ჩერდება, თითქოს უსმენს. ღამე აქ არასდროს არის სრულიად ბნელი — შორიდან, ქარების ქვეშ, რაღაც ნელა ანათებს, როგორც გემი, რომელიც ჯერ არ გამოჩენილა.
ამ წყლებზე ცხოვრობენ მარგილები.
და მათი ცხოვრება იწყება ნერაჰზე.
რომანი
თავი I
( დაბადება, რომელიც წყალს ახსოვს )
დრო: აწმყო.
მე დავიბადე მაშინ, როცა გემი ჩუმად იყო.
ეს იშვიათია.
ნერაჰი ყოველთვის სუნთქავს — კედლები მოძრაობს, იატაკი ირხევა, თითქოს ფიქრობს. მაგრამ იმ წამს, როცა პირველად შევიგრძენი სიცივე, გემი გაჩერდა. არა იმიტომ, რომ ვერ სუნთქავდა — არამედ იმიტომ, რომ უსმენდა.
მე არ მახსოვს სახე.
პირველი, რაც მახსოვს, არის ხმა.
არა სიტყვა.
დინება.
წყალი ნელა გადავიდა ჩემზე, როგორც ხელი, რომელმაც იცის, ვის ეხება. არ შემეშინდა. შიში მოგვიანებით ისწავლება. მაშინ მხოლოდ შეგრძნება იყო — რომ ვიღაც ელოდა.
ნერაჰი ჩემი პირველი ცა იყო.
მისი ჭერი ზუსტად იმ ფორმას იღებდა, როგორსაც მე ვხედავდი შიგნიდან. როცა თვალები გავახილე, ზემოთ ტალღის რბილი მრუდი დამხვდა, ნათელი ხაზებით, რომლებიც მოძრაობდნენ — მარგა დიოდა, როგორც სისხლი, მაგრამ ნელა, დაფიქრებით.
— ის მოვიდა, — თქვა ვიღაცამ.
ხმა წყლიდან ამოვიდა, არა პირიდან.
მე ვერ ვტიროდი.
მარგილები ტირილს სხვანაირად იწყებენ. ჯერ წყალი ტირის მათთვის.
ნერაჰმა ოდნავ გადაიხარა. ტალღამ კორპუსს დაარტყა, მაგრამ არ იყო აგრესია — ეს იყო მისალმება. წყალი მიყურებდა. მე ეს ვიცოდი ისე, როგორც ბავშვმა იცის, რომ ხელში სითბოა.
ჩემი ხელები ნახევრად მყარი იყო, ნახევრად დინება. თითებს შორის მარგა ნელა მოძრაობდა. როცა ხელი გავწიე, წყალი მომყვა — არა იმიტომ, რომ დავიძარი, არამედ იმიტომ, რომ მინდოდა.
მაშინ გავიგე ჩემი პირველი ძალა, თუმცა სახელი არ ვიცოდი.
დინებას ჰქონდა ნება.
ნერაჰზე ცხოვრება იწყება იქიდან, რომ გემი გცნობს.
თუ არ გიცნობს — ვერ იცოცხლებ.
მაგრამ მე დამინახა. კედლებმა ოდნავ გამათბო, იატაკმა ფორმა შეცვალა, რომ ჩემი სხეული არ დამეტვირთა. გემი მიყურებდა ისე, როგორც უხუცესი უყურებს ბავშვს, რომელიც ჯერ არ იცის, ვინ გახდება.
ვიგრძენი სხვა არსებებიც.
მათი სუნთქვა წყალში ტალღებად მოდიოდა. ისინი ახლოს იყვნენ, მაგრამ არ მეხებოდნენ. მარგილები არ ეხებიან ახალდაბადებულს მაშინვე — ჯერ უნდა გაიგონ, როგორ დინებს.
ერთმა დინებამ უფრო ძლიერად შემეხო.
მშვიდი იყო. მძიმე.
ეს ნაელირა იყო, თუმცა სახელი მაშინ არ ვიცოდი.
მისი არსებობა წყალს ამშვიდებდა.
ტალღები ნელდებოდა, ხმები ჩუმდებოდა, თითქოს თავად ნეპტუნიც უსმენდა.
— ნერაჰმა მიიღო, — თქვა მან.
და ეს იყო განაჩენი და კურთხევა ერთად.
იმ ღამეს არ იყო ცა.
იყო მხოლოდ წყალი, გემი და მე — ნახევრად ადამიანი, ნახევრად მარგა, სრულიად ახალი.
და ნეპტუნმა დამიმახსოვრა.
„Vaer na-marg thul.“
(ვაერ ნა-მარგ თულ)
მარგილურად — მნიშვნელობა:
დინება, რომელმაც უკვე გადაწყვიტა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.