თავი II
( დინება, რომელსაც სახელი ეძებს )
დრო: აწმყო.
ნერაჰზე ბავშვობა არ იზომება წლებით.
ის იზომება პირველი დინებით, რომელსაც ვერ აკონტროლებ.
მე გავიზარდე არა სიმაღლეში — სიღრმეში.
რაც უფრო ვსწავლობდი წყლის მოსმენას, მით უფრო მიბრუნდებოდა იგი ჩემკენ, თითქოს ვალად ჰქონდა ჩემი არსებობა. მარგილებს ასე გვასწავლიან:
ნუ აიძულებ დინებას — დაელოდე, როდის მოგთხოვს.
მე - SAELIOR (საელიორი) ვარ!
„ხმა, რომელსაც წყალი იმეორებს“
ჩემი სიტყვები ტალღებად ბრუნდება.
პირველად, როცა ჩემი კანი მთლიანად დაიძაბა და ისევ გათხევადდა, შემეშინდა.
შიში იყო უცნაური — არა მკვეთრი, არამედ მძიმე, როგორც წყალი, რომელიც ძალიან ბევრს იმახსოვრებს. მკერდზე მარგას ხაზები აჩქარდა, ერთმანეთში აირია, და ნერაჰის კედლებმაც შეიგრძნეს ეს. გემი არ ჩარეულა.
ნერაჰი არასდროს ჩაერევა, სანამ არ დარწმუნდება, რომ დინება შენია.
— ახლა უსმენ, — თქვა ნაელირამ, როცა პირველად დამინახა მდგომი და არა მოცურავე.
მისი ხმა ისევ წყლიდან ამოდიოდა.
— მაგრამ ჯერ არ იცი, რას უსმენ.
მარგილებისთვის სწავლა არ არის ცოდნის დაგროვება.
ეს არის გაფანტვა — ზედმეტის მოშორება, სანამ მხოლოდ ნება დარჩება.
მათ მასწავლეს, როგორ უნდა დავაყენო კითხვა წყალს ისე, რომ პასუხი არ იყოს სიტყვა.
როგორ უნდა გავჩუმდე ისე, რომ სიჩუმემ იმოძრაოს.
როგორ უნდა შევეხო სხვას ისე, რომ სხეული მეორეხარისხოვანი გახდეს.
ერთ დღეს ნერაჰმა დამიძახა.
არა ხმით.
ფორმით.
იატაკმა ოდნავ დაიწია ჩემს ფეხქვეშ, ჭერი გაიხსნა ტალღის მრუდად, და ჰაერი წყლად იქცა მხოლოდ ჩემთვის. ეს იყო გამოცდა. გემი მთხოვდა, მეჩვენებინა — ვარ თუ არა მისი ნაწილი, თუ მხოლოდ სტუმარი.
მაშინ პირველად ვიგრძენი დინების ნება სრულად.
წყალს არ მივუთითე, სად წასულიყო.
მე ვუთხარი, რატომ უნდა წასულიყო.
დინებამ დამიჯერა.
ის წამი იყო მოკლე, მაგრამ საკმარისი. ნერაჰმა ფორმა დაიბრუნა. კედლები ისევ სუნთქავდა. გამოცდა დასრულდა.
— ახლა უკვე მარგილი ხარ, — თქვა ვიღაცამ ჩემ უკან.
არ შემოვბრუნებულვარ. ვიცოდი, რომ ეს ასე იყო.
შემდეგ მოვიდა იარაღები.
მარგილებს არ აძლევენ იარაღს მანამ, სანამ არ ისწავლიან მის გარეშე ყოფნას.
როცა ვორ-ტალღას პირველად შევეხე, ის არ დამემორჩილა.
ჩემი ფიქრი ზედმეტად მკაფიო იყო. ზედმეტად ადამიანური.
მხოლოდ მაშინ დაიძრა, როცა საკუთარ თავში ეჭვი შევიტანე.
ლიქსარმა მასწავლა პასუხისმგებლობა.
მირ-დარმა — მოთმინება.
სონ-კალმმა კი ყველაზე მძიმე რამ მასწავლა:
როგორ უნდა გავჩუმდე მაშინაც კი, როცა შიგნით ყვირილი მინდა.
მარგ-სკინები ბოლოს მომცეს.
ცოცხალი სამოსი არ გიცავს, თუ ჯერ საკუთარი ემოციისგან არ ხარ დაცული. როცა კანს შემერწყა, პირველად ვიგრძენი, რომ ჩემი სახე შეიძლება დროებით გამქრალიყო — და ეს არ იყო დაკარგვა. ეს იყო თავისუფლება.
იმ ღამეს ნეპტუნი მშვიდი იყო.
იშვიათად, მაგრამ ხდება.
მე ნერაჰის კიდეზე ვიდექი და წყალს ვუყურებდი, რომელიც სინამდვილეში მე მიყურებდა. ტალღები ნელა იმეორებდნენ ჩემს სუნთქვას, თითქოს სწავლობდნენ.
მაშინ მივხვდი:
მე აღარ ვიყავი უბრალოდ ის, ვინც დაიბადა.
მე ვიყავი ის, ვისაც წყალი დაიმახსოვრებდა —
და საჭირო დროს გამიმეორებდა.
და ეს იყო მხოლოდ დასაწყისი.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.