თავი III
( სიჩუმე, რომელიც წინ მიდის )
დრო: აწმყო.
ჰულმო პირველად მაშინ ვიგრძენი, როცა ჯერ არაფერი ხდებოდა.
ეს არის მთავარი შეცდომა, რასაც უცხოები უშვებენ —
ფიქრობენ, რომ მოვლენას ყოველთვის ხმა აქვს.
ნეპტუნზე კი ყველაფერი იწყება სიჩუმით,
რომელიც ოდნავ უფრო სქელია, ვიდრე ჩვეულებრივი სიჩუმე.
მე მაშინ ნერაჰის შიდა დინებაში ვიყავი.
გემი ჩუმად სუნთქავდა — ეს ნიშნავდა, რომ მისი სიზმრები ღრმა იყო.
და სწორედ ამ სიზმარში, ჩემს მხართან ახლოს,
ვიგრძენი მსუბუქი შეხება.
ჰულმო.
ის არ გამომჩენია მაშინვე.
პატარა არსებები არასდროს ჩნდებიან პირდაპირ —
ისინი ჯერ გრძნობაში იბადებიან.
შემდეგ დავინახე.
მისი სხეული გამჭვირვალე იყო, თითქოს წყალს ჰქონდა ნასესხები ფორმა.
რვა რბილი კიდური ნელა ირხეოდა, მაგრამ არა ცურვით —
უფრო ფიქრით.
და თვალები…
ადამიანის თვალები.
არა იმიტომ, რომ ადამიანი გაეხსენებინა —
არამედ იმიტომ, რომ ადამიანის შიში შეეძლო წაეკითხა.
ჰულმომ ხმა არ ამოიღო.
მისი გაფრთხილება ყოველთვის წინასწარია.
ის არ გეუბნება, რა მოხდება —
ის გეუბნება, როდის უნდა გაჩერდე.
იმ წამს ნერაჰის დინება ოდნავ შეიცვალა.
არა საფრთხედ.
კითხვად.
ჰულმომ ერთი კიდური მკერდზე დამადო.
იქ, სადაც მარგას ხაზები ყველაზე ცოცხლად მოძრაობდა.
და წყალი ჩემს ირგვლივ…
დაიკეცა.
ეს იყო „უსაფრთხო ადგილი“.
მოკლე.
მყიფე.
მაგრამ საკმარისი, რომ მომავალს გვერდით ჩაევლო და არ შემხებოდა.
მაშინ მივხვდი:
ჰულმო არ იცავს სხეულს.
ის იცავს თანმიმდევრობას —
რომ მოვლენები არ მოვიდეს შენამდე მანამდე,
სანამ მზად არ ხარ მათი გახსენებისთვის.
მარგილები ამბობენ,
რომ როცა ჰულმო კვდება, ის არ ქრება.
ის უბრალოდ იხსნება გემში.
ნერაჰი იმახსოვრებს მას,
როგორც ოჯახი იმახსოვრებს სახელს,
რომელსაც აღარავინ წარმოთქვამს ხმამაღლა.
იმ ღამეს ჰულმომ ჩემს გვერდით დაიძინა.
არა ჩემს მკლავზე —
ჩემს სიჩუმეში.
და ნერაჰმა ეს დაინახა.
გემმა ოდნავ შეცვალა შიდა ფორმა.
ოთახი გაფართოვდა.
კედლები უფრო რბილი გახდა.
ეს ნიშნავდა ერთს:
ნერაჰმა ოჯახად გვცნო.
მე მას საიუ (SAIYU) - დავარქვი.
ნიშანი: „წინ წამოსული სიჩუმე“
მოკლე, ბავშვური და ამავე დროს მისტიკური.
მარგილებისთვის გემი არასდროს არის საკუთრება.
ის არის მოწმე.
თუ ნერაჰი გცნობს,
ეს ნიშნავს, რომ შენი ცხოვრება უკვე აღარ გეკუთვნის მხოლოდ შენ.
მე ჰულმოს თვალებში ჩავიხედე
და პირველად გავიგე ის,
რაც სიტყვებით ვერ ითქმის:
ზოგი არსება იმისთვის არსებობს,
რომ არ დაგიცვას —
არამედ დაგასწროს.
და ნეპტუნზე
ზუსტად ეს არის გადარჩენის ყველაზე მაღალი ფორმა.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.