( ტალღა, რომელიც არ ჩქარობს )
დრო: აწმყო.
ნაერისი პირველად მაშინ დავინახე, როცა წყალს უკვე აღარ ჰქონდა კითხვა.
ეს იშვიათია ნეპტუნზე.
წყალი აქ თითქმის ყოველთვის კითხულობს.
ის იდგა ნერაჰის გარე ზედაპირზე, იქ, სადაც ყინული და ზღვა ერთმანეთის სახელებს ცვლიან.
არა იმიტომ, რომ ეშინოდა სიღრმის —
არამედ იმიტომ, რომ სიღრმე მას ცნობდა.
მისი კანი მუქი, ღრმა ლურჯი იყო.
არა საღებავისფერი —
არამედ ისეთი, როგორსაც იღებს წყალი, როცა სინათლე ბოლომდე ვეღარ აღწევს.
ამ კანს ჰქონდა სიმძიმე.
არა ფიზიკური —
მეხსიერების.
თმის ნაცვლად ყინულის ლოლოები ეშვებოდა მის თავზე.
გრძელი, გამჭვირვალე, ნელა დნობადი.
ისინი არ იმსხვრეოდნენ ქარში.
ქარი უბრალოდ ვერ ბედავდა მათ შეხებას.
ლოლოებში ჩაკეტილი იყო დრო —
ის მომენტი, როცა წყალი გადაწყვეტს, რომ აღარ იჩქაროს.
ნაერისი ლამაზი იყო ისე, როგორც ოკეანე ღამით —
როცა იცი, რომ სიღრმეში რაღაც გიყურებს,
მაგრამ ვერ ბედავ თვალის გასწორებას.
მას ხელში ლიქსარი ეჭირა.
ლიქსარი არ ჰგავდა იარაღს.
ის უფრო ჰგავდა გადაწყვეტილებას,
რომელიც ჯერ ფორმას ეძებდა.
თხევადი შუბი ნელა იცვლიდა საკუთარ სტრუქტურას —
ხან წვრილდებოდა,
ხან ფართოვდებოდა,
ხან თითქოს ქრება და ისევ ჩნდება,
როგორც აზრი, რომელსაც ვერ იშორებ.
ამბობენ, ლიქსარი არ ჭრის სხეულს.
ის ჭრის უარყოფას.
მისი ჭრილობა არ იხურება მანამ,
სანამ მსხვერპლი საკუთარ დანაშაულს არ მიიღებს.
არა ხმამაღლა.
არა სხვებისთვის.
თავისთვის.
ნაერისი არ ესხმოდა თავს პირველი.
ის ელოდებოდა.
მისი ძალა იყო სიჩქარის არქონა.
მისი გამარჯვება — დაგვიანება.
მარგილები ამბობენ,
რომ ნაერისი არ კლავს.
ის აჩერებს იმ მომენტს,
როცა ადამიანი ჯერ კიდევ შეიძლება დაბრუნდეს საკუთარ თავში —
თუ გაბედავს.
ერთხელ ვკითხე,
რატომ არ ჩქარობს.
მან არაფერი მიპასუხა.
უბრალოდ ლიქსარი წყალში ჩაუშვა.
წყალი წამით გაჩერდა.
და მერე ისევ გაგრძელდა —
მაგრამ უკვე სხვა მეხსიერებით.
მაშინ მივხვდი:
ნაერისი არ არის ტალღა, რომელიც გარტყამს.
ის არის ზღვის აწევა,
რომელსაც ვერ ამჩნევ,
სანამ მიწა ფეხქვეშ არ დაგეკარგება.
ჰულმო მაშინ ჩემს მხარზე იჯდა.
ჩუმი იყო.
ძალიან ჩუმი.
ეს ნიშნავდა ერთს:
ნაერისი არ იყო საფრთხე.
ის იყო ის,
რაც მოდის მაშინ,
როცა საფრთხე უკვე შენშია.
და ნეპტუნზე
ზოგჯერ ყველაზე საშიში არსება
არ არის მტერი —
არამედ ის,
ვინც დაგაცდის,
სანამ სიმართლეს თავად არ მიუახლოვდები.
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.