თავი V
( წინადადება, რომელიც ირღვევა )
დრო: აწმყო.
ჩვენ წავედით იქ, სადაც ნერაჰიც კი აღარ გვიყურებდა.
არა გაქცევით —
არჩევანით.
წყალი უფრო ჩუმი იყო.
სიჩუმე — უფრო მკვრივი.
ნაერისმა ხელი მომკიდა ისე, თითქოს თითები არა კანს,
არამედ დროს ეხებოდა.
— არ შეგეშინდეს, — თქვა მან.
მის ხმას არ ჰქონდა ბრძანება.
ჰქონდა დაპირება.
— მე არ მეშინია, — ვუთხარი. — მე ვჩერდები.
— ეს ერთია, — მიპასუხა. — ნეპტუნზე დარჩენა ყოველთვის აღიარებაა.
ჩვენი სიტყვები ერთმანეთში იკარგებოდა.
და როცა სიტყვები აღარ კმაროდა,
სხეულებმა დაიწყეს ლაპარაკი —
ჩუმად, უხმოდ,
ისე, როგორც წყალი ეხება ყინულს და არ ამტვრევს.
რაც მოხდა შემდეგ, არ იყო აღწერა.
იყო შეთანხმება.
იყო ახლობლობა, რომელიც არ ითხოვს მტკიცებას.
და სწორედ მაშინ
ჰაერმა შეცვალა სინტაქსი.
პირველი სიმბოლოები წყალში დავინახე.
არა ნიშნებად —
მოძრავებად.
სამი ისქრაელი გამოვიდა ნისლიდან, თითქოს წინადადება,
რომელსაც ვიღაც ძალით აგრძელებს.
მათი სხეულები ცოცხალი ტექსტი იყო.
სიმბოლოები გადადიოდა კანიდან კანში,
ცვლიდა მნიშვნელობას მოძრაობისას.
თითქოს თითოეული ნაბიჯი ახალი მტკიცებულება იყო,
რომ სამყარო შეცდომით დაიწყო.
ხელებში ეჭირათ გრამატიკული დანები.
ბასრი, ცივი.
ისინი არ ჭრიდნენ კანს —
ჭრიდნენ მიზეზსა და შედეგს შორის არსებულ ძაფს.
— თქვენ არ უნდა იყოთ აქ, — თქვა ერთმა.
მისი ხმა იყო პუნქტუაცია.
— წინადადება უკვე დაწერილია.
ნაერისი წინ დამიდგა.
მისი ლიქსარი წყალში გაიშალა, როგორც სუნთქვა.
— წინადადებები იცვლება, — თქვა მან. — როცა სიმართლე იგვიანებს.
ბრძოლა არ დაიწყო დარტყმით.
დაიწყო აზრით.
ორი ისქრაელი ნაერისს დაეძგერა.
მათი დანები სივრცეს ჭრიდა —
იქ, სადაც უნდა ყოფილიყო შედეგი, სიცარიელე ჩნდებოდა.
ნაერისი მოძრაობდა ნელა.
არ ერიდებოდა.
ელოდებოდა.
მე მესამეს შევეფეთე.
მის თვალებში ვკითხულობდი წინადადებებს,
რომლებიც არასდროს უნდოდა დაესრულებინა.
მისი დანა მიზეზს მაცლიდა,
მე კი შედეგს ვაჩერებდი.
ნაერისის ლიქსარი წყალში იცვლიდა ფორმას,
ხან ტალღად,
ხან შუბად,
ხან მეხსიერებად.
მისი დარტყმები არ კლავდა მაშინვე.
ის აჩერებდა უარყოფას.
— მიიღე, — უთხრა ერთ-ერთს. — მიიღე, რაც დაწერე.
ისქრაელის სიმბოლოები შეჩერდა.
ტექსტი დაიშალა.
მესამე ჩემთან იყო.
ძალიან ახლოს.
მის დანა ხელით დავიჭირე —
და მიზეზი დავკარგე.
მხოლოდ არჩევანი დამრჩა.
დარტყმა მოკლე იყო.
სიჩუმე — გრძელი.
როცა ყველაფერი დასრულდა,
წყალმა ისევ დაიწყო კითხვა.
მაგრამ უკვე სხვანაირად.
ნაერისი ჩემთან მოვიდა.
მისი კანი ისევ მუქი ლურჯი იყო,
მაგრამ სიღრმეში სინათლე დაბრუნდა.
— შენ მოკალი, — მითხრა მშვიდად.
— მე დავასრულე, — ვუპასუხე.
მან თავი დამადო მკერდზე.
იქ, სადაც მარგას ხაზები ცოცხლობდა.
— ნეპტუნზე სიყვარული არ არის თავშესაფარი, — თქვა მან.
— ვიცი, — ვუთხარი. — ამიტომ ვრჩები.
და მაშინ გავიგე:
თუ სამყარო წინადადებაა,
ჩვენ ვიყავით შეცდომა,
რომელიც სწორს ხდის მთელ ტექსტს.
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.