თავი XVI
(იქ, სადაც იდენტობა ვერ ასწრებს საკუთარ თავს)
დრო: აწმყო.
ერთ-ერთი ნევრაიდი ჩამოვიდა ნეპტუნის შორეულ მხარეს.
არა ვარდნით.
არა მოძრაობით.
არამედ შეჩერების შეცვლით.
ქვედა დინებებში წყალი აღარ იყო მხოლოდ სითხე.
ის ფიქრობდა ნელა.
ძალიან ნელა — ისე, რომ აზრი შიგნით იწყებდა დაშლას,
როგორც სიტყვა, რომელსაც ზედმეტად დიდხანს უყურებ.
აქ კითხვები სხეულს იძენდნენ.
და სხეულები — კითხვას.
ნევრაიდი არ იმალებოდა.
მაგრამ არც ჩანდა.
მისი არსებობა იმდენად მსუბუქი იყო, რომ წყალმა ვერ გადაწყვიტა, ეღიარებინა თუ არა.
და მაშინ დაინახა ისინი.
ულნაეთები.
პირველად ისინი არ ჰგავდნენ რასას.
უფრო ჰგავდნენ პროცესს, რომელიც შემთხვევით გახდა ხილული.
სხეული მუდმივად იშლებოდა და თავიდან ეწყობოდა.
არა ტკივილით —
არამედ აუცილებლობით.
ერთ წამს მკლავი იყო ზედმეტად გრძელი.
მეორე წამს — აღარ არსებობდა.
შემდეგ სხეული იკუმშებოდა, იშლებოდა, იხვეოდა საკუთარ თავში
და ისევ ჩნდებოდა —
ყოველ ჯერზე ოდნავ სხვანაირად.
სახე არასდროს იყო სრული.
ზოგჯერ მხოლოდ კონტური.
ზოგჯერ თვალის ადგილი, სადაც თვალი არ მოდიოდა.
ზოგჯერ პირი, რომელიც არ ლაპარაკობდა,
მაგრამ მაინც ტოვებდა შთაბეჭდილებას, რომ რაღაც თქვა.
ნევრაიდი უყურებდა.
ულნაეთები არ ჩნდებოდნენ დაბადებით.
ისინი იკრიბებოდნენ.
როცა დინებაში რაღაც ფორმა ზედმეტად დიდხანს ინარჩუნებდა თავს,
როცა წყალი იწყებდა „მე“-ს მიჩვევას,
ულნაეთები ახლოვდებოდნენ.
ისინი არ ანგრევდნენ.
არ ესხმოდნენ.
ისინი შლიდნენ ჩვევას.
ფორმის გამტეხი — მათი იარაღი —
არ იყო ნივთი.
ეს იყო მოქმედება.
ულნაეთი ეხებოდა სხეულს
და სხეული იწყებდა საკუთარ ლოგიკასთან დაპირისპირებას.
მკლავი აღარ ემორჩილებოდა მხარს.
თავი აღარ ითვლიდა თავს ცენტრად.
კანი კარგავდა საზღვარს შიგნითსა და გარეთ შორის.
და როცა სხეული საბოლოოდ ვეღარ ამბობდა „ეს მე ვარ“,
ულნაეთი უკან იხევდა.
— იდენტობა შეცდომაა, — არ ამბობდნენ ისინი ხმამაღლა.
მაგრამ ყველაფერი, რასაც აკეთებდნენ, ამას იმეორებდა.
ნევრაიდმა პირველად იგრძნო რაღაც, რაც კითხვას ჰგავდა,
მაგრამ თავად მისგან არ მოდიოდა.
ულნაეთები არ ეკითხებოდნენ.
ისინი არ ტოვებდნენ სივრცეს კითხვისთვის.
ისინი ცხოვრობდნენ დაშლაში.
იკვებებოდნენ ფორმის ნარჩენებით —
იმ სხეულების მეხსიერებით,
რომლებმაც ძალიან დაიჯერეს საკუთარი მთლიანობა.
ზოგჯერ ორი ულნაეთი ერთმანეთს ეჯახებოდა.
და ეს არ იყო შეხება.
ეს იყო დროებითი შეთანხმება,
რომ ერთმს მეორის ფორმა გამოეცადა.
რამდენიმე წამით ისინი ერთ არსებად იქცეოდნენ.
შემდეგ კი ორივე ქრება —
და ჩნდება ორი სრულიად სხვა ვერსია.
ნევრაიდი აკვირდებოდა შორიდან.
არ ერეოდა.
არ სვამდა კითხვას.
მაგრამ მის გონებაში რაღაც იცვლებოდა.
თუ ფსაიდორები აზრს აჩერებდნენ,
თუ ნევრაიდები კითხვას ტოვებდნენ,
ულნაეთები აკეთებდნენ ყველაზე საშიშ რამეს:
ისინი არც კითხვას ტოვებდნენ.
ისინი ართმევდნენ საფუძველს,
საიდანაც კითხვა შეიძლება გაჩნდეს.
ნევრაიდმა პირველად იგრძნო,
რომ საკუთარი ძალა აქ შეიძლება უსარგებლო გამხდარიყო.
რა აზრი აქვს კითხვას,
თუ არ არსებობს „ვინ“,
ვინც მას საკუთარ თავზე აიღებს?
და ნეპტუნის ქვედა დინებებში,
იქ, სადაც აზრი წყალში იშლება,
ნევრაიდი მიხვდა:
ეს რასა არ ებრძვის ცნობიერებას.
ის უბრალოდ არ ცნობს მას.
და ეს აღმოჩენა
იყო ყველაზე მძიმე კითხვა,
რომელიც მას ოდესმე დაუტოვებია საკუთარ თავში.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.