თავი XXIII
ნერაიდონ მარგილარი
(ფესვების მხედარი)
დრო: წარსული.
ის დრო,
რომელშიც გმირები არ იბადებიან —
არამედ იძულებულნი ხდებიან.
ნერაიდონი არ იყო პირველი,
ვინც რიფში გაიღვიძა.
და არც ყველაზე ძლიერი.
მაგრამ ის იყო პირველი,
ვინც შენიშნა,
რომ ქალაქი სუნთქვას კარგავდა.
ის არ უყურებდა ზემოთ.
ის ყოველთვის ქვემოთ იყურებოდა —
იქ, სადაც ფესვები იწყებენ ყრუ ტკივილს,
სანამ საფრთხე ფორმას მიიღებს.
— წყალი ძალიან ჩუმია, — ბუზღუნებდა.
— როცა წყალი ჩუმდება, რაღაც ტყუილს მალავს.
სხვა ფიტოაბისები იღიმოდნენ.
მათ სჯეროდათ დინების.
ნერაიდონს კი დინების არასდროს სჯეროდა.
ის ენდობოდა მხოლოდ ფესვებს —
იმას, რაც ერთხელ შეხებია ქანს
და აღარ გარბის.
უხუცესის ბუნება მკაცრი იყო.
არა იმიტომ, რომ სძულდა.
არამედ იმიტომ, რომ ზედმეტმა სინაზემ
უკვე ბევრი ქალაქი ჩაძირა.
— რატომ არ ლაპარაკობ რბილად? — ეკითხებოდნენ.
— რადგან რბილი სიტყვები არ აჩერებს ლპობას, — პასუხობდა.
ის ხშირად მარტო იდგა რიფის კიდესთან.
მისი ოთხი ტური ნელა ეხვეოდა ძველ ნამსხვრევებს.
წვერში ჩაბუდებული მიკროფლორა
ციმციმებდა ისე,
თითქოს წარსული თავის თავთან კამათობდა.
ნერაიდონი უსმენდა ქალაქს.
არა ხმებით —
წონით.
შემოტევის წინ
პირველად საფრთხე სუნად მოვიდა.
მეხსიერების სუნად.
რიფები თითქოს ისევ არსებობდნენ,
მაგრამ შიგნით ცარიელდებოდნენ.
— ვიღაც ჭამს ჩვენს წარსულს, — თქვა ნერაიდონმა სიმკვრივესთან.
— შიშია, — უპასუხეს.
— შიში ყოველთვის პირველი კვდება, — თქვა მან.
— ეს შიმშილია.
ქალაქმა ვერ გაიგო.
რიფ-ქალაქები იშვიათად იღებენ გადაწყვეტილებებს სწრაფად.
მაგრამ ლპობა სწრაფია.
და მაშინ ნერაიდონმა გააკეთა ის,
რაც ფიტოაბისს არ უნდა გაეკეთებინა.
მან იარაღი აიღო.
ბრძოლა, რომელიც არ იყო ბრძოლა
როცა უცხო არსებებმა ქვედა ფენებში შეაღწიეს,
ნერაიდონი მათ წინ არ წასულა.
ის ქალაქის შუაგულში ჩადგა
და ფესვები გაუშვა.
არა როგორც იარაღი —
როგორც კითხვა.
ფესვები შეეხო ძველ სხეულებს.
გარდაცვლილ ფიტოაბისებს.
იმათ, ვინც ქალაქი ააგო
და მერე თავად გახდა მისი კედელი.
— გაიხსენეთ, — თქვა ნერაიდონმა.
არა ხმამაღლა.
არა სიტყვებით.
წყალი დამძიმდა.
სივრცე გაფართოვდა.
უცხო არსებები გაჩერდნენ —
არა შიშით,
არამედ ზედმეტი მეხსიერებით.
— რატომ გვაბრუნებ იმას, რაც დავივიწყეთ? — გაისმა კითხვა.
— რადგან ვინც მხოლოდ შიმშილით ცოცხლობს,
საკუთარ თავს ადრე თუ გვიან შეჭამს, — უპასუხა ნერაიდონმა.
ის არ დაესხა თავს.
მან არ მოკლა.
მან უბრალოდ სივრცე გაზარდა იმდენად,
რომ მტერს აღარ დარჩა ადგილი.
ზოგი დაიშალა.
ზოგი გაჩერდა.
ზოგი ფესვად იქცა.
და ქალაქი გადარჩა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.