ვანგრევ დახავსულ ლოდებს და მერე ვაშენებ,
სახლს კედლების გარეშე,
დაობებული შეგრძნებებით,
ცხელ სუნთქვას ვართმევ გაოფლილ ქუჩებს
მზისგან,
დაღლამდე
სველ ხელის გულებს ვაფხეკ ცოდვებს,
როგორც დღეებს ბებერ კალენდარს,
სრულ ნირვანამდე...
არეკლილ სულში მიფათურებს თითებს სიყალბე,
მიხატულ რწმენას, წავშლი ჩემში
ყველა თვითგვემას,
ვუარყოფ ყველა ცრუ კერპსა და მოგონილ უფალს,
ყველა გრძნობას თუ ემოციას, ან ნაძერწ განცდებს,
სიყვარულიდან სიძულვილამდე,
სულს შევუგინებ,
მივაფურთხებ მეკანონეებს,
შეშლილი, კიდევ არაერთხელ თავს მივცემ ვნებას,
ვიმატებ ცოდვებს
მე-თვითმკვლელი,
სხვებისთვის მსხვერპლი,
თუნდ მომნათლონ სიკვდილმისჯილად,
მკიდია ყველა იარლიყი,
მოწებებული ჩემზე უფრო ცოდვილებისგან.

ლაყუჩებდაბერილი,
როგორც თევზი, ვუსმენ სიმშვიდეს,
ზარების რეკვას,
ჩამონგრეულ სამრეკლოს ზღურბლთან...
არა მირაჟი, არც სიკვდილი და არც სიცოცხლე
რაღაც ზე-ყოფნა,
(ნარკოტიკი ან გაბრუება).
ყველა შეგრძნება ჩაუსახლდა ნულოვან წერტილს
და ახლა უკვე, ჩემში ფეთქავს
სრული ნირვანა...