დროებმა შეგცვალეს,მშვიდობით მაუწყე,
ქარმა დღეს ამ ლექსებს,
გააძრო ტყავი და
შენ კი იმ ბავშვობას,
ძებნა რომ დაუწყე
მზეც მოუბრუნებელ მთებისკენ
წავიდა.


შენ თუ სიყვარულის,
ნაღმზე არ აფეთქდი,
ბოლოჟამს იტყვი რომ
ეს საპყრობილეა;
და წლების მანძილზე,
უცრემლოდ დამშორდი,
დღეს უკვე მეოთხე
წლის იუბილეა...

მორჩა და ფოთლებმაც
მთელი დღე ითოვეს;
ყინულის ლოლოთა
მწკრივი არ დამდნარა,
სიძნელე ურითმო
წერილებს მიტოვებს,
როცა მონატრების
წუთები დამდგარა.

დროებმა შეგცვალეს,
ახლა კი სიძნელე
იმ თვალით დანახულ
ჭაობში ჩაგძირავს;
წარსული მომავლის
საწოლში ისვენებს,
გული კი ლექსების,
მუზების ნაპირას.

აორთქლდა ღამე და
სინესტე შემორჩა,
დაფრინავ უშიშრად
გული გაქვს პილოტის,
სულ მეტად მიყვარხარ,
ათასჯერ დღეს,როცა
სახელით გვარითაც
გეწოდა პოეტი.

დროებმა შეგცვალეს,
ჰო,მაგრამ არც ისე,
თვალებით ისახარ
რომელსაც ვიცნობდი;
სამყარო დღეებს,რომ
გვპირდება ნაცრისფერ
ამაზე რატომღაც
სულ აღარ ფიქრობდი.

მორჩა და ყველაფერს
დაესვა წერეტილი,
ქარმა დღეს ამ ლექსებს
გააძრო ტყავი და
შენ გინდა გამოთვრე,
დაასხით ეთილი,
მზე მოუბრუნებელ
მთებისკენ წავიდა...