1.    სასწაულებრივი  ხილვის  გამეორებისათვის...


-  შეჩერდი  ჟამო!..
    -  ეგ  ხელები 
            ხომ  შენ  მოგდევენ?!.
შენ  მოგტირიან 
    ეგ  თვალებიც  -
            ცრემლგანათოში!..
ეს  კი  შიშია
    - წარმავლობის  -
            ჩემებრ  მოკვდავი,
შემთბარ  თოვლივით 
    რომ  ილევა
            ულევ  ნათელში!..

შეჩერდი!..  -
    წამით  ღირსმჰყავ  კვლავაც
            თვალის  შევლების
იმ  მზეთა-უმზეს  თვალთა  -
    ეგზომ  ნათელ-ციერთა!..
იმ  ხატის  ხილვის
    კვლავ  მომმადლე  ბედნიერება,
აღწერაც  რომლის
    არცროს  ძალუძთ 
            ძეხორციელთა!..

აწ  თმაშეფიფქულს
            შემნაცვრია  გულიც  ნაზამთრი...
ოდენ  ხმა  იგი  -
            უმშვიდესის,
                      უსათნოესის  -
ესალბუნება  სულს
    საამოდ,
            ნელიად,
                  ნაზად...
სულს 
    დღეცისმარე
            ზეცით
                    კვლავ
                            ის
                                  ხმა
                                          ჩამოესმის!..

იმ  სასწაულის 
          ღირსმჰყავ  კვლავაც  - 
          ჟამო  შეჩერდი!..
ვედრებას  ჩემსას
          შეწყნარების 
          დაჰკარ 
          ბეჭედი!!!



2  მარად  ლოცვადმუხლმოყრილის
    ორგზის  ( გულ )ნაკლული  სონეტი


ჟამო!  -  ეს  მე  ვარ, 
          მუხლმოყრილი,
          სუსტი  თითებით
ვინც  პირჯვარს  ვიწერ
          და  ღვთისადმი 
          ლოცვას  აღვავლენ
დღემდე  -  იმ  დღიდან,
          რაც  ვიწამე 
          დაბეჯითებით,
რომ  სულნი  - 
          ზეცადაღმავალნი
          კვლავაც  აღმა  ვლენ!..

თუმც  ჩემს  ტივს 
          -  დაშლილს!..  –
          კვლავ  ზედ  უვლის  შენი  ზვირთები
და  ეჭვთა  ჩემთა 
          ბზარ-ნაპრალთაც
          კვლავაც  აღრმავებ
და  მეც კვლავ  შეგთხოვ  -
          შემიმოკლო 
          გზანი  კირთების  -
გაწირულ  ტარიგს
          ( ამაოდღა..) 
          ნუღარ  აბღავლებ!..

აწ  ხომ  ჭაბუკებრ
          საქორწინოდ 
          ვერ  მოვირთვები...  -
გულს  ვნების  ნაღმით
          აწ  აპრილნიც 
          ვით  დანაღმავენ?!.

...  ...  ... 

ვის  დათვლილ  დღეთაც 
          ემუქრები
          ჩამობინდებით
და  დღენიადაგ 
          სუსხით  უზრობ
          ნათეს-ნარგავებს...
ვის  რწმენის  ხესაც 
          ხარბად  წოვენ 
          ეჭვის  ფითრები...
სენნიც  მსახვრალნი
          ვის  სუსტ  ძვლებსაც 
          მალე  გახრავენ...  –

როსღა  გაუმხელ:
          რას  ელოდოს, 
          რა  სვეს  ჰპირდები?!.
რაღად  აყოვნებ  -
          ხელგეწიფვის  რის  ქმნაც 
          ახლავე?!.
სული  დაღლილი 
          სიზმარ-ცხადის 
          ლაბირინთებით,
ბოლოს,  ტვირთს,  მძიმეს 
          -  ცოდვებს  თვისას  - 
          სად  დაახვავებს?!.

რაც  უნდ  რო  მგვემო  -
          ბალღივით  ხომ 
          ვერ  ავტირდები...
-  გაღმით  მოსული
          ხომ  გავიდეს  უნდა
          გაღმავე?!.