ისე მენატრები,სისხლი მეყინება,
წუხელ მაწუხებდა გულის არითმია;
ჩემი პოეტობა შენ თუ გეწყინება,
ჩემი ყველა ლექსი შენთვის დამითმია.

გუშინ გაზაფხული ისე მიიწურა,
ვნებებს აყოლილი სჩანდა რტოები და
ერთი წელიწადით კარი მიიხურა;
სეზონს გზა დაუთმო,მორცხვად მოერიდა,

ღამე ალიონმა ისე დაარბია,
ქალაქს მოედო და გახდა მასიური;
ლექსის კანონები მუზამ დაარღვია;
უფრო დინჯი გახდა უფრო პასიური.

გთხოვ,ნუ აგვიანებ,თორემ არეულად,
ისევ მესიზმრება მერი და ზოზია,
მერე წამოვხტები,როგორც მთვარეული,
ჩემთვის უშენობა ახლა ნარკოზია.

მოდი,გამარჯვებად ლექსი მიითვალე,
სადაც უშენობა რითმი და რიტმია,
წუხელ ტერენტივით სადღაც მივიცვალე,
წუხელ მაწუხებდა გულის არითმია...