ჩამოხმა ჩემი სველი მოცხარი,
ტკივილი ატანს გულისგულამდის
და მოაქვს მხატვარს ხელებმოცარულს
დაწუნებული ზამთრის სურათი.

ეჟვნები ეჟვნებს შენივთებიან,
შეკიდებიან ჭაღებს ჭაღები
და ჯადოსნური ლოლოებიდან
ზამთრის სუსხს ქსოვენ ყაისნაღები.

აქ თითქოს ღამემ გაითარეშა
და ჩამორეკა მწუხრის ზარები
და გამოუთქმელ დარდს და კაეშანს
ქარბუქი ართავს თითისტარივით.

გზა მაინც ახალ სიზმრებს მპირდება,
დღე გააცილა ნისლმა დუმილით
და ყოველ კვირტში, თითქოს ჩიტებმა
ჩაუთქვეს თითო მწვანე სურვილი...