ერთხელაც მოსინჯა ბუნებამ ძალა და
სეტყვებმა ოთახში მინები ამსხვრიეს...
ღრუბელი ანთებულ ელვას ვერ მალავდა
და თითქოს სიშორე ლექსებით  დავძლიე...

ერთ მუშტად შეკრული  მოსჩანს  ცის  სფერო და
ყოველი, რაც ხდება, ბუნების წესია...
მე შენი ქალობის თითქოს არც მსჯეროდა -
იმ ღამით ზეცისგან იყო აგრესია...

სცვიოდა სეტყვა და ქარების თანხლებით
ყოველი მტკაველი თავისფრად შეღება...
შესაფარს ეძებდნენ  ხეები,  სახლები
და  შენი სუნთქვაა ახლაც  რომ მეხება...

მიდიხარ  ბავშვური  მზერით  და  მშვენებით,
მდინარე  ნაპირებს  ეხლება  მორევი...
რა  შენი  ბრალია  -  გიჟი  ვარ  გენებით
და ყოველ  ჩასუნთქვას  გაუჩნდა  ფორები...

გული ვერ გაუძლებს, ისეთი მძიმეა
და კვამლში დაცურავს...  იღლება კედლებიც...
თვალები ლურჯი და კვლავ მოციმციმეა -
ცისკენ  აპყრობილი  იდუმალ  ვედრებით...