ჩემი სახლის მიღმა,
ჩემი სარკმლის  მიღმა,
ჩემი ბაღის მიღმა,
ქარიშხალი სახლობს.
ქარი სახლებს ნიღბავს,
ქარი ბაღებს ნიღბავს,
ქარი სარკმლებს ნიღბავს,
რომ შემიცნოს ახლოს.

რომ შეიცნოს სახლი,
რომ შეიგრძნოს სახლი,
რომ შეეხოს სახლებს,
კედლებს მჯიღებს ახლის,
სარკმლებს ფოთლებს აყრის,
მთვარეს უსევს ძაღლებს.

რომ შეიცნოს ჟამი,
რომ შეიგრძნოს წამი,
რომ შეეხოს სივრცეს,
მგლებს ახელებს ღამით
და ყმუილის შხამით
ვერცხლის ბარძიმს მივსებს.

ჩაგვცემს შიშის ლახვარს,
მერე ასტეხს ხარხარს,
შინ შეგვრეკავს ბოლოს,
უღალატო ლაშქარს,
მოჟივჟივე ლაშქარს,
ბეღურების ლაშქარს
ვერ აშინებს მხოლოდ.