რთულია მონატრება, ათასჯერ მეორდება,
საღამო რელიეფის დროული ყალიბია;
მუზები მიტოვებულ კოშკივით მელოდება
ფიქრებში გაფანტული ვნებებიც ღარიბია.

მთვარისგან ზეცის თავზე წერტილი დასმულია;
ქალაქმა ჩამისუნთქა ჰაერი უკმარისი
დღეს ჩემი მიტოვება თუ ასე იოლია,
დღეებიც გამყიდიან ან უფრო უარესი...

ვენებში ამოძრავდა სხვა სისხლის შენაერთი,
ნისლებმა მოტყუებით საღამო გაიყოლეს;
შენამდე ეს მანძილი ლექსებით შევაერთე,
თვალები დასახუჭად მაინც ვერ დავიყოლე.

უსულო საგნებია ფოთლები დაფენილი,
და ახლა გახსენდება წარსულის ირონია,
დღეს ისე მდუმარეა მიწა და ქვაფენილი,
რომ ზეცამ თვითმკვლელობის იმედი იქონია..