ვერა,  ვერ  გაძლებს  ჩვენებური  კაცი  უღვინოდ...
ვერც  უქეიფოდ,
ვერც  უქალოდ,
ვერც  უწუხილოდ...
ან  რა  ცოდვაა,
რომ  მუხთალ  ბედს  ზოგჯერ  ურქინოს
და  მეტსაც  ვიტყვი:
- ჯიბრზე  ღდინზე  რომ  მოულხინოს?!.

მერე: -
გუნება  დილით  რამით  გამოიკეთოს...
მერე: -
ბერივით  თავის  ქვაბში  გამოიკეტოს...
მერე: -
წვრილმანზე  ფიქრი -
ძირშივ  ამოიკვეთოს
და  მაგიდასთან 
სანთელივით
ჩამოიღვენთოს...

არ  მოიცილოს
დასახატის  ხატი  მზერიდან...
აღარ  დაზოგოს  მაჯა -
ეღრძოს  თუგინდ  წერით  და
ჯავრი -
რომლისაც  დიდხანს  მალვას
გული  ვერ  იტანს,
ბოლო  წვეთამდე  ამოხაპოს
სულის
ფსკერიდან...

ვინძლო  გიპოვოს
ხსნა-საშველი
ვარამ-წუხილო
(თან  ისე -
ბედზე  ძვირი 
თავსაც  არ  გაუმხილოს...)!..

ხელთუქმნელ  წიგნში
ხომ  შობამდე  აქვს  ჩაწერილი:
- ბედის  ბილიკის  გვერდის  ავლით
კაცი  ვერ  ივლის...

კი  -  შეუძლია
შავბედს  ქედი  არ  მოუხაროს...
გაუძლოს  მრავალს
წუთს  ძნელმწარეს  და  სამწუხაროს
(თან  ისე  - 
წარბი  წამითაც  კი  არ  შეიხაროს!..)
და  შეუმდრკალი  გული  ქველი 
ასე  იხაროს...

და  დარეკს  ოდეს
ჟამი  ბედის  წიგნის  დახურვის,
ოდეს  მიქელა  - 
ბედისმწერლის  პირველმსახური,
გულს  შეჩქვიფებულს  (ღია!..)  კარზე  მოუკაკუნებს
და  ეს  კაკუნი  დიდ  სიხარულს  ვერ  კი  არგუნებს,

მაინც  მორჩილად  მიენდობა  ბედის  განაჩენს...
და  ცით  მოსული  სულიც  მასთან  წავა  იმ  ცაშივ,
ვინცა  სწევს  ყოველ  სულიერზე  ზრუნვას  დამარჩენს...
ხორცს  კი  მიუშვებს 
მისივე  რძით  გამზრდელ  მიწაში...

გახედავს  განვლილს -
თუკი  ამის  ექნა  უნარი
და  იგრძნობს -
მართლაც  ჟამი  თუა  ყოვლის  მკურნალი...
და  როს მსაჯული
ჯილდო-სასჯელს  ჩამოარიგებს,
მადლობას  ეტყვის
(რაც  უნდ  ერგოს!..)  ყოვლის  გამრიგეს...

რომ  დაივიწყოს  საზრუნავი  მერე  ყოველი...
არ  გახდეს -
რასაც  ვერ  მიიღებს,  იმის  მთხოვნელი...
არ  დაიმციროს  თავი  ისე  -  შერცხვეს  თავადვე
(წაგებულ  ნარდში  დუშაშს  ვინ  სთხოვს 
ბედის  კამათელს?!.)...

რადგან  ყაიმით  არ  მთავრდება
ნარდის  პარტია,
სკამზე  ამაყად  გადაჰკიდოს
დარდის  მანტია
და  გადიწეროს  (თუ  მოასწრო!..)
სამგზის  პირჯვარი...
მამას,  ძესა  და  სულიწმინდას
სთხოვოს  შენდობა
და  შეევედროს  - 
რომ  აკურთხოს  მხედრად  იმ  ჯარის,
ვერცროს  რომ  ვერ  სძლევს  ვერც  სიკვდილი,
ვერც  უბედობა...