არ გამოაღო ფართოდ სარკმლები
დამძიმდა მზე და
ამ სხეულით მისი ტარება ძალიან მიჭირს.
უძრავ სიბნელეს,
ჩემს გარშემო აღარც კი ვებრძვი,
მხოლოდ ეგაა
მლაშე ცრემლით მიშრება პირი
და წყურვილი მკლავს იმ სიცოცხლის
შენ რომ დასტირი.
არ გამოაღო,
რომ კედლებსაც ისე არ მოვწყდე,
როგორც ეს სული სხეულს მისგან გამოდევნილი.
რომ არ ვიფიქრო შენგან ჩემი გაშვება სხვაგან,
არც ისე გიჭირს, მე რომ ველოდი.
მანამდე კიდევ შემომაჭდე ბოლო სუნთქვები,
სანამდე ფართოდ გამოაღო სახლის სარკმლები,
ცად გაფრენამდე, საბოლოო მიცვალებამდე,
დამტოვე შენთან,
არ გამოაღო
თორემ სულმთლად, სულმთალდ
გავცივდი.