ჯერ სულ ახალგაზრდა.. სულ პატარა ხარ დე... ზოგჯერ მე-შენს შვილსაც კი, მაოცებს შენი ბავშვური სიმორცხვე, გულწრფელობა... ხანდახან მაკვირვებ დე...
გაკვირდები და ვცდილობ ჩემში რაიმე შენეული ამოვიცნო მაგრამ, ამაოდ...
ხან უსაშველოდ მკაცრი და ხისტი ხარ... ხანაც ბავშვივით მხიარული და ცელქი... სევდიანი თვალებით... დაღილი სახით...
ვცდილობთ ვიმეგობროთ.. არ გამოგვდის! შენ გეშინია.. გააფთრებული ძუ ლომივით მიცავ შენი შეცდომისგან…
-რამდენი ხანი იცნობდი?
გკითხე ერთხელ.. დაფიქრდი..
  –არ ვიცნობდი...
იყო შოკისმომგვრელი პასუხი..
  -გიყვარდა?
განვაგრძე დაკითხვა.
-ჩემებურად.. ბავშვურად..
  -მას?
  -მთელი ცხოვრება..
გავწითლდი.. შემრცხვა...
  -მაპატიე დეე...
გაუკვირდა..…
-რაა?
-მაპატიე...
-რა გაპატიო?
-მაპატიე, რომ უნებურად, შენი სევდიანი და გადაღლილი თვალების, ჩემზე ფიქრში გატარებული უამრავი უძილო ღამის, შენი დანგრეული ცხოვრების მიზეზი გავხდი...
ვიცი, მაპატიებდა ეს ყველაფერი მისთვის რომ მეთქვა...
-მაპატიე დეე..
-რაა?
-მაპატიე...
-რა გაპატიო?
-არაფერი..
იმ მომენტში ისე მინდოდა ჩავხუტებოდი მაგრამ.. ყოველთვის მეჩხუბებოდა ნუ ხარ ასეთი დიდი.. შენ ხომ ჯერ კიდევ ბავშვი ხარო..


                    მაპატიე დედა...