აღარცრა...
დარდით დაღლილ სულს,
სუსხი მოედოს დეკემბრის,
თუ ლექსის წერა აღარ სურს,
ლექსებმა წერონ ეგების.

აღარცრა,ცისპირტეხისას,
ის ისევ ნისლით ავსილი,
არაგვის პირზე ნაგდები,
ლოდივით გადახავსილი.

აღარცრა, ისევ იწევდეს,
რითმისკენ ხელის ცეცებით,
ვერცაით დაუვიწყია,
ეს დაწყევლილი ლექსები.

აღარცრა ისევ აიტანს,
აუტანია მრავალი,
გზები რთულია ლექსამდე,
სულ ტაეპ-ტაეპ სავალი.

აღარცრა, დაე დაატყდეს,
დაღლის სულს დარდის ავდარი,
დაე კვლავ ეგდოს არაგვთან,
დახავსულ ლოდის სადარი.

აღარცრა, გინდაც დაბინდდეს,
თავის დღე-ღამის წესებით,
მაგრამ დაწერას ელიან,
დაუწერელი ლექსები.

აღარცრა იმედის შუქი,
ერთხელ ხომ მაინც გაკრთება,
ერთხელ აიწყვეტს ლოდ-სული,
ლექსებს გაიშლის აფრებად.