თანშეზრდილივით  შევეჩვიე
შოლტს,  კოპს,  ჭრილობას...
ერთიც,  მეორეც  და  მესამეც
მქონდა  სამყოფად...
ფეხქვეშ 
ეფინათ 
ჩემი  ბედი,
როგორც  ჭილობი,
გაუტანლობას,  უგულობას  და  უარყოფას...

არას  ვუმატებ,
არცრას  ვაკლებ,
არც  თავს  ვაბრალებ
ვინმეს...
და  ვიცი,
რითიც  ვდგავარ  მაღლა  მავანზე...
უფსკრულად  მექცა  თუმცა  ბევრჯერ
სხვისი  ნაპრალიც,
სასხვისო  სილაც
ბარეორჯერ  მე  მითავაზეს...

წყალნი  წავლენ  და
ერთ  ნახმლევსაც  არ  დაიმჩნევენ...
ჟამთა  მდინარის
გროშად  უღირთ  პანეგირიკიც...
მე  კი  დღეს  -  ბევრის  მრუდე  ჩრდილი 
ნაკლებ  მაშინებს...
ბევრსაც,  ჩემი  რომ  ჰქონდეს  რიდი,
უჯობს,  პირიქით...
ჩამოვიფხატე
შურისგების 
უჩიმაჩინი
და  ყველა  ჯალათს  ჩავუსაფრე
ყველა  ბილიკი...

არ  ღირს  ვისთვისაც  თუნდ  მიზერი  რისკის  გაწევა,
გამოვუტანე  განაჩენიც  ერთობ  მარტივი...
ყულფნაგემ  ყელს  კი  უფრო  იმის  ბოღმა  აწვება,
პირველად
პირველ  ავისმოქმედს
ვინც  აპატია...

1986.