ამინდმა ისევ ამირია გულის ზღაპარი
ცალკე კრებულად დამილაგა განცდილი სივცრე
კითხვით დამღალა, პასუხები
იყო სხვაგვარი , აღარ მესმოდა
არსებული ხსოვნათა კიბე.
გათოშილ სხეულს შენი
სახე მეტად გათოშავს,
და განცდილ წამებს ის წამები
რისხვის ხმას მისცემს,
მეტად შემაკრთობს, სულ დამაბნევს
ვრცელი ქაოსი , მაგრამ პასუხი
რა აზრი აქვს ხელახლა მივცე.
წუთებში უცბად გაოცების ქარმა დაბერა
ქუდი მომხადა და 
ბავშვივით მივდევდი ისევ,
უცებ შევჩერდი გააზრებამ გამომაფხიზლა
ვხედავდი წვიმდა და
წვეთები სერავდნენ სივრცეს.
მციოდა, მაგრამ შენზე ფიქრმა
მზე მაპოვნინა, თავის სხივების
თბილი ქურქი მომაცვა იქვე,
წვიმა რომ შეწყდა ყველაფერი უკვალოდ გაქრა
და წამოვედი რომ განცდილი
ჩემს ფურცლებს მივცე.