,,გული წმიდაი დაჰბადე ჩემ თანა, ღმერთო,
                                                            და სული წრფელი განმიახლე გუამსა ჩემსა.’’
                                                                                                                    ფსალმ.50.10.

გამოდარებას ელის,
ელვისფერი დღის გათენებას.....
ნებას მიელტვის ერთის,
ნალტობი ცრემლით
ემალვის...და სულ არ ბრუნდება............
უნდება ისევ იქ, იმ ძებნილთან,
ბნეულთან....მწუხრთან, გადარეულთან........
და სიტყვა ,,მძულხარ’’,
სულზე ქვასავით დაეკიდება...........

ცოტა მაქვს ზეთი......

,,გული წმიდაი დაჰბადეო ჩემთანა, ღმერთო’’.

დუმილი.....დგას ამ სიჩუმეში და
სიტყვის ხიბლით გაოგნებული,
ხმასაც ვეღარ ძრავს..........

გავრბივარ ბნელში......

,,სული წრფელი განმიახლეო....’’

გვამის სიმშილი თითქოს ჩაყუჩდა,
ძვალი უძვლო,
ხორცნაჭირალი,
ჩამოკონკილი ამდენი ჯიბრით,
ურცხვად შიშველი, წყლულთა მტირალი.........

მელევა ზეთი.....

,,გული წმიდაო.... და სული წრფელი’’......

ერთხელ რამე მაინც გაეგო,
გადაეგო.......... ბოლო კოშკიც ციდან დაემხო....
ნამზერი თვალი,
განათვალი, ცრემლუწირავი.....

მიქრება........ ვკრთები.....
ვცახცახებ ბნელში .......

,,გული წმიდაო.........’’

გზა რომ გაეგნო, ფერნი ცისათა უნდა დაენთო.
გარბის..... და გარბის.....
აი, სიძემ კარი გააღო,
ქორწილიაო, და ყველას ელის........

ზეთი....ო,ზეთი.....მომაშველეთ,
მეც მიწილადეთ!
სულს დავდებ...... გულსაც..........

,,სული წრფელიო...’’

.........და მიწილადა თავისი ზეთი,  უკანასკნელი.......

                                                                                              19 აპრილი, 2010 წელი.