თავი დამადო მხარზე წარსულმა,
რა დრო გასულა...
დღე თვალს მარიდებს ფარსით ავსილი
და სულ ასეა...
ვერ ავუკერე პირი ყვედრის ყვავს,
ეს რა ხვედრი მხვდა...
ფიქრმა დაისვა დარდი მეწყვილედ,
არ შევეცილე...
ჩამრჩა იმედი გენის სპირალში,
ვძერწავ მირაჟებს...
სურს დამანახოს შინაგანმა ხმამ
სად რა არ ახდა...
აღარ ვუჯერებ ქირომანტ იღბალს,
ხელს წვიმით ვიბან...
მოჰგავს ცხოვრება ბატუტზე ხტომას,
ერთხელაც ხომ არ?..
ვარდნა აფრენას ზურგს უვარჯიშებს,
მაწრთობს საჯიშედ...
მაქვს ხასიათში მოკლე ჩართვები,
ვსვამ და არ ვთვრები...
დრო გამეჭედა ბედის საიტზე,
თავო, საით შენ?..
აღარ ვუჯერებ იღბალს, ქირომანტს,
ჩემი კინო მაქვს...