დღეს მზემ ამცრა, დღეს ვანათებდი... დღეს სიხარული დამებედა....|
არ გაიკვირვო თუ შენ ცაზე ვერ შეამჩნიე ნათელი მზე.....
მე მზე თვალებს მოვპარე....
თვალებს , რომელიც ღმერთს უმზერს.... თვალებს , რომელშიც  სიყვარულია...
მე მზე მოვიპარე...... ადამიანისგან, რომელიც ჩემთან საუბრისას მზიანია, მე ბედნიერი ვარ...
წამით უსასრულობაში შეიძლება გამყოფოს....
წამით შეიძლება დრო გაჩერდეს და მიხვდე რა ძლიერ ანათებს მის  სახეს მადლიანი სიტყვა .....
სიტყვა ,რომელიც მხოლოდ თითქოს  ჩემთვის ითქვა.....
" უფალო ,ვერ ვიტევ ამდენ სიხარულს და მადლს....."
  ისეთი ახლობელი იყო ეს სიტყვები, რომ თვალზე ცრემლი მომადგა ......  და გავიფიქრე ...... თვალს მჭრის  შენი სინათლე.... ნუ მომანიჭებ  შენს ასეთ სიხარულს , რადგან დიდიხან ვერ შევინარჩუნებ მას და როცა დავკარგავ უსაშველოდ მომანეტრება შენი მზერაა.....
ხანდახან სიჩუმეც მიყვარს შენთან.... არა სიჩუმეს შენთან საუბარი მირჩევნია......ან სტრიქონებად საუბარი...
მოდიხარ ჩემთან ყოველ  დღე და  მიღიმი მზიანი თვალებით......
შენთან მოსაუბრეს მე ადამიანები მავიწყდება...  ასე მგონია სწორედ მაშინ მტოვებ ,როცა ადამიანებს ვჭირდები.... ან  როცა მე მჭირდება ისინი,რადგან მაასში ვიპოვო შენი გული...