მისამართი შევიცვალე,,რას ვიფიქრებდი,მასაც დავკარგავდი! ვეღარ მომაგნო!კარგა ხანია ზურგი მაქცია,დღეს ბოლოჯერ ვუხმობ, ვეძახი, თუ არ შეისმენს,ჩემს თავს მერე მე მივხედავ! თავმოყვარეობა საკმაოზე მეტი ხარისხით გამაჩნია.თქვენც ხომ ყოფილხართ მსგავს სიტუაციაში?

    როგორ იწყებოდა ადრე წერილები?-
"ვიღებ ხელში ავტო-კალამს,
შორი გზიდან გიძღვნი სალამს!"
წავიდა ის დრო კარგა ხანია.მე მაინც გწერთ:
ძალიან მენატრებით,ცარიელი ვარ უთქვენოდ.გეძებთ ყველგან და ყველაში.სულიერსა და უსულოში.თითქოს მუდამ ვგრძნობ თქვენს სუთქვას ჩემს ახლოს,რომელიც პერიოდულად მავსებს.
    თქვენ ჩემთვის ყველა და ყველაფერი ბრძანდებით:ტკივილი,სევდა.მსურს გაგიზიაროთ სიხარულიც და სინანულიც.მესმის ძნელია,გისმენდეს და მუდამ შესწორებები შეჰქონდეს თქვენს ნააზრევში,მის ჭკუაზე იქცეოდეს,მაგრამ მერწმუნეთ თვითონ თქვენ ბრძანდებით ჩემი ცხოვრების აზრი.
    თქვენო უდიდებულესობავ,გახსოვთ,ყოველი თვის ყოველ მეოთხე დღეს მსტუმრობდით(ეს ახლა გადავთვალე).მიუხედავად იმისა,რომ იაპონელებს თურმე არ ჰყვარებიათ ეს რიცხვი-ამ საღამოს მითხრა "გენიოსმა",არც მე ვგიჟდები უკვე,მაგრამ თქვენი ვიზიტი მუდამ მაცდური იყო ჩემთვის.
    მსტუმრობდით დაუკითხავად-დიახ,დიახ,როცა არ გელოდით,სწორედ მაშინ გახსენდებოდით.რამდენჯერ დაგემალეთ!თუმცა საოცარი ბედნიერება იყო თქვენი ფეხი- ჩემთან.რა უცნაური დამთხვევაა-არც მეტი,არც ნაკლებიმეოთხე დღე! ვენაცვალე იაპონელებს.
    "აონმა"შემომითვალა,როცა უთქვენობით გამოწვეული დარდი გავანდე:
                                                                                          "ქართველს სალექსოს რა დაულევს
                                                                                            რითმების კრთომას-
                                                                                            მარტო ის შეკრავს პირველ თოვლზე,
                                                                                            იების კონას!"
პირველი თოვლივით გელოდებით,სულმოუთქმელად.
ალბათ ეს არის ჩემი დანაშაული თქვენი სასტიკი წყრომისა,დრო რომ ვერ დაგითმეთ რამოდენიმეჯერ.
მომიტევეთ...იქნებ კიდევ გამოსცადოთ ჩემი ერთგულება თქვენდამი- ქალბატონო  მ  უ  ზ  ა!