ბრმები ყიალებენ
ღამით.
ღამით არის ბევრად იოლი
მოედანი გადაიარო.

ბრმები შეიგრძნობენ
ხელით,
სხვაგვრად სამყარო ქრება,
არა აქვთ სინათლე, ჩრდილი
და გრძნობენ, სად არის ქვები:
ქვებისგან აგებენ
კედლებს.
მათ მიღმა ცხოვრობენ კაცნი.
ქალები.
ბავშვები.
ფული.
ამიტომ
ურყევს და მკაცრებს
კედლებს, სჯობს გვერდით თუ
უვლი.
მუსიკა – ემწყვდევა
მათში.
მუსიკას ახშობენ ქვები.
მუსიკა
სულს ლევს და მერე
ხელ-და-ხელ თანდათან ქრება.
ცუდია სიკვდილი ღამით.
სიკვდილს რომ შეიგრძნობ
ხელით.

ბრმას, ალბათ – ნაკლებად ადარდებს...
ბრმა ახლა
მოედანზე გადადის.


СТИХИ О СЛЕПЫХ МУЗЫКАНТАХ

Слепые блуждают
ночью.
Ночью намного проще
перейти через площадь.

Слепые живут
наощупь,
трогая мир руками,
не зная света и тени
и ощущая камни:
из камня делают
стены.
За ними живут мужчины.
Женщины.
Дети.
Деньги.
Поэтому
несокрушимые
лучше обойти
стены.
А музыка — в них
упрется.
Музыку поглотят камни.
И музыка
умрет в них,
захватанная руками.
Плохо умирать ночью.
Плохо умирать
наощупь.

Так, значит, слепым — проще...
Слепой идет
через площадь.