სადღაც მიიკლაკნება ჩემი სულის თემშარა,
შენი არდაბრუნება,ჩემი შენით წყურვილი
და მე მოგონებებმა შენით ისე შემშალეს,
შენით ისე შემშალეს,რომ ეს მძაფრი სურვილი
გამოვჟონე ტვინიდან და ფიქრების მხედრებმა
გადასერეს ჩვენს შორის უსასრულო ტრამალი,
განა ვინ შეგედრება,ან მე ვინ შემედრება
შენსკენ რომ მოვისწრაფი ფიქრთა სწრაფი ამალით?
ახლაც მოგონებები დამდევს პროზაიკული
ფერებით და ფორმებით,თავს ვერ ვაღწევ მარწუხებს,
ცის კიდეზე დამჯდარა ერთი პროზაიკოსი
ღმერთი.მე ყველა დროის ტკივილები მაწუხებს.
გული ორად გახლიჩა სურვილების სიმძიმემ,
ხოლო მოგონებებმა ტვინი სამად გააპო,
ამ ბოლო ხანს რატომღაც არეულად ვიცინი
და თუ ვინმემ ეს ჩემი სიცილები გააპრო–
ტესტა,მაშინ კვლავ შენსკენ გამოვარღვევ ჯებირებს
გრძნობების და ჩვენს შორის გაილევა მანძილი,
წავშლი ყველა ზღუდეებს და ღრუბლების ზეფირებს
შემოგახვევ წელზე და უჩვეულოდ ხანგრძლივად
შენს ძარღვებში დავივლი,როგორც ვნების ატომი,
შენს თვალებში ჩაწვება ჩემი სახის ჩრდილები,
შენი სუნთქვით გავფანტავ შემოჩვეულ ფანტომებს,
სულში ჩამომეღვრება მაგ თვალების ლილები.
მაგ სხეულის თილისმად,ანდა ჯადოდ ვიქცევი,
ჩემი სულის სამყაროს მოვრთავ შენი მშვენებით,
შენში ვნების ტალღების მოქცევით და მიქცევით
და პოეტურ კუნძულის მხოლოდ შენში შენებით
დავკავდები.შენში კი ჩემი თავდავიწყება
უსაზღვროა,ეს ლექსი დამიდგება თავდებად,
შენში ზეაქტიური ატომივით ვიწყები,
შენში ზეაქტიური მოლეკულით ვმთავრდები..
                                              დ.მ.2010წ.