ქაოსის თეორია
                                          (ჩემს დას)

                                                   
                                  თვალებზე ხელი ავიფარეთ,
                                  დრო იყო, მაშინ,
                                  როცა ბავშვები ვიყავით და
                                  მომავალს ვწერდით
                                  გაუქმებული ოცნებებით...
                                  და სიზმრით ნაშენ
                                  ძილში სისხლიან რეალობის
                                  შეიკრა წრედი.
                                  ვნახეთ ჩიტების გადაფრენა,
                                  უვადოდ, ცაზე,
                                  ბნელ მორგში, მკვდარი
                                  ორსულისგან, ჩვილი რომ იშვა,
                                  მერე ერთმანეთს ვუსწორებდით
                                  გამოთქმულ აზრებს,
                                  ვისწავლეთ დიდი მოთმენა
                                  და შეშლამდე შიში.
                                  თავის ქალისგან გამოთლილი
                                  ჭადრაკის დაფა,
                                  კაცის კვლა, როგორც
                                  ხელოვნების უსაზღვრო დარგი,
                                  უბნის ეზოში, უმზეობით
                                  დაუმშრალ ლაფთან
                                  მთელი მიწა რომ მოვასწორეთ
                                  და ბზა რომ დარგო
                                  მამამ - ხომ გახსოვს?!
                                  არ გაგვაჩნდა მცირედი ეჭვი - 
                                  თუ გახმებოდა.
                                  ცეცხლზე წვავდნენ თბილისში 
                                  დროშებს,
                                  გაჩერებული საათები ვატარეთ
                                  დროში
                                  და შევიცვალეთ...
                                  მყიფე ყბებით, ცხოვრებას ვღეჭავთ.
                                  P.S. საშუალო სტატისტიკური მონაცემის
                                  უფროსები.