აქ ,ყოველ ღამე აცილებენ სივრცეში სულებს
და როკაპივით იკბინება  წარსული თითქოს,
აქ ხომ ჰაერიც სიცივეთი დააორსულეს,
დამძიმდა მიწა,აღარ დარჩა ადგილი სითბოს,

ჩვენ ხომ თვითონვე უარყავით დიდი ზადენი,
დავბორიალობთ სხვა ნიღბებში გადაცმულები,
სად დაიტიე დედამიწავ ნეტავ ამდენი:-
ბოროტებით და სისაძაგლით სავსე გულები,

ხორცი ლეშია ,მერამდენედ წაგძლია სულმა,
ისიც გათავდა , შიმშილისგან თავს მიწას ახლი,
პატიოსნება,რომელიც არ მიიღე სტუმრად
ახლა სხვის კარზე აკაკუნებს -არა აქვს სახლი,

მთვარე ილევა,ალბათ მასაც სტკივა გვერდები,
ღამის დარაჯი გადაღალა ამდენმა ფიქრმა,
მონანიებას ვერც კი ასწრებ,ისე ბერდები
წარსული რჩება დაწყვეტილი ნერვების მიღმა,

უმანკოება ახლა მხოლოდ მოჩვენებაა,
სულით ღარიბი  ამ მცნებას ხომ არაფრად აგდებს
და ათამაშებს ისე,როგორც თავის  ნებაა,
ქუჩაში აგდებს ისტორიას, ვით ქუჩის ძაღლებს,

აქ ყოველ ღამე მატარებლის რელსებზე ვწევარ,
აღარ თენდება? გამიმწვავდა გულზე ჭრილობა,
მარტო არა ხართ,შემომხედეთ"თქვენ "ყველა მე ვარ,
ჩვენ ერთად უნდა გადავარჩინოთ კაცობრიობა.