ორჯერ ნასროლი  ღიმილი
და ლაკონური სიტყვების ხროვა,
რომელიც მე არ მეკუთვნოდა, ჩავთვალე ჩემად
და ახლა თითქმის ყოველ ღამე
დარაჯად რომ ვარ
მოპოვებული გამარჯვების გადასარჩენად...
მე შენში ვაგებ ჩემს სასახლეს,
ოცნების კოშკებს,
სად პოეზიას დავაბრძანებ დედოფალივით,
ახლა სამყარო გაგიჯდეს და
რაც გინდა მოხდეს,
ჩემს გასავლელ გზას მაინც გავივლი,
შენ ჩემში სევდას ალამაზებ
შენი სიშორით,
ცაზე ვარსკვლავებს მოუწყვიათ ჩვენთვის მეჯლისი,
ახლა ლექსია სიახლოვე
(მე და შენს შორის)
და ღამეები ერთადერთო ცხელი ივლისის...

................................................................................


სამყარო,სადაც ყოფნა ღირდა თვალის გახელად,
იქ, პოეზია ჩაისახა  ვაჟკაც ქართველად....