ალესილი აქვს ამურს ისერები,

შენგან დაჭრილი ისევ ვეცემი,

მე მოგიტაცე  ჩემი სიზმრებით,

მე აგიტაცე ჩემი ლექსებით...



კვლავ სიყვარული ღუპავთ ნარცისებს,

მთვარე მზაკვარი მოიმედეა

და ყველა ტალღა ოქროს საწმისებს

შენი ცრემლებით რეცხავს მედეა,



შენ დედოფალო გავხარ იასო,

სხეული შენი თეთრი მტრედია

და ზღვების იქით ყველა იასონს

შენი სისუსტე მიაქვს მედეა...



განა რომამდე, ანდა ტროამდე,

ჩემამდე ბრწყინავ ოქროს ნაკვთებით

და დღეს უტიფრად ჩემს ლექსს მოადგნენ

შენს წასაყვანად არგონავტები...