ნისლმა იმ წუთშივე შთანთქა სახლი, როგორც კი პიტ ჯაკობსი გარეთ გამოვიდა და ახლა მხოლოდ თეთრ საბანში გახვეულ საკუთარ საცხოვრებელს ხედავდა, მოეცვენა, რომ სამყაროს უკანასკნელი ადამიანი იყო...
  უეცრად თავბრუსხვევა იგრძნო და მუცელი აუბუყბუყდა, ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს მოწყვეტილ ლიფტში იჯდა,  რამდენიმე ნაბიჯი  ძლივს გადადგა და ნისლში შეაბიჯა, ის კი ნელ-ნელა დაიწმინდა... პიტს თვალები გაუფართოვდა შიშისა და ინტერესისაგან.
  შუაგულ ქალაქში აღმოჩნდა, არადა უახლოესი ქალაქი ორმოცი მილის დაშორებით მდებარეობდა, ეს კი რა ქალაქი იყო, მსგავსი არასოდეს ენახა!..
  მაღალ შპილიანი მოხდენილი სახლები ცას წვდებოდა, ადამიანები კი მოძრავი კონვეიერით გადაადგილდებოდნენ, ცათამბჯენის კუთხეში წარწერა კიაფობდა, 2007 წლის 17 აპრილი, მომავალში იყო, მაგრამ ნეტავ როგორ მოხვდა იქ?
  შეეშინდა, ძრწოლა მოჰგვარა მომხდარმა, გრძნობდა, აქაურობას არ ეკუთვნოდა, დარჩენა არ შეეძლო და გაფანტული ნისლისგან თავის დაღწევა სცადა, ამასობაში უცნაურ ფორმაში გამოწყობილმა პოლიციელმა გაბრაზებით გასძახა რაღაც, გზის დონიდან ექვსი ინჩით მაღლა მოძრავი მანქანაები პირდაპირ მისკენ მოიწევდნენ, პიტმა კი როგორღაც ისე დააღწია თავი მოძრავ კოლონას, არაფერი დასჯახებია, როგორც იქნა, დაუძვრა ნისლს და მალე ყველაფერი გფერმკრთალდა...
  ისევ უცნაური განცდა დაეუფლა, შეუცნობელი, განცდილი მარცხის...  ნისლი სულ გაიფანტა და შინ დაიგულა თავი...
  მერე უეცრად ყურისწამღებმი ყვირილი მოესმა, მიბრუნდა და  მისკენ გამოქანებული წინარეისტორიული ბრონტოზავრი დაინახა, რომელსაც მძივისებრ თვალებში უკიაფებდა მსხვერპლის განადგურების მძლავრი სურვილი...
  დამფრთხალი პიტი ისევ შევარდა ნისლში...
  მომავალში ნისლი შენც რომ მოგიახლოვდება, გამოქცეული მსხვერპლის აჩქარებული ნაბიჯების ხმას გაიგებ... გასძახე, ის პიტ ჯაკობსი იქნება,  კვლავ ნისლის მეორე მხარეს რომ ეძებს...
  დაეხმარე საბრალო ჭაბუკს.


THE OTHER SIDE OF THE FOG
An Pete Jacob’s stepped out, the fog immediately swallowed up his house and he could see nothing but the
white blanket all around him. It gave him the weird feeling of being the last man in the world.
Suddenly Pete felt dizzy. Hie stomach did a flip-flop. He felt like a person in a falling elevator. Then it passed
and he walked on. The fog began to clear and Pete' s eyes opened wide with fright, awe and wonder.
He was in the middle of the city.
But the nearest city was forty miles away!
But what a city! Pete had never seen anything like it.
Graceful buildings with high spires seemed to reach to the sky. People walked along on moving conveyer belts.
The cornerstone on a skyscraper read April, 17, 2007. Pete had walked into the future. But how?
Suddenly Pete was frightened. Horribly, terribly, frightened.
He didn’t belong here. He couldn’t stay. He ran after the receding fog.
A policeman in a strange uniform called angrily. Strange cars that rode six inches or so off the ground narrowly
missed hitting him. But Pete succeeded. He ran back into the fog and soon everything was blanked out. 
Then the feeling came again. That weird feeling of falling … then the fog began to clear.
It looked like home …
Suddenly there was an earsplitting screech. He turned to see a huge prehistoric brontasaurus lumbering toward
him. The desire to kill was in his small beady eyes.
Terrified, he ran into the fog again …
The next time the fog closes in on you and you hear hurried footsteps running through the whiteness … call out.
That would be Pete Jacobs, trying to find his side of the Fog … 
Help the poor guy.