ამულეტი


                                ოთახი, როგორც შავი ყუთი,
                                კედლები, სიჩუმე - ორაკული...
                                მე ჩემს სულს სხეულით მივეყუდე
                                და  ცხადი სიკვდილის რიკულიდან
                                შენი სიცოცხლისკენ გავიწიე.
                                მარი, ამაყოლე ეგ თითები,
                                როგორც სუროს ტოტი, ლავიწიდან -
                                თვალის ფანჯრებისკენ. გათოვდება,
                                ან იქნებ ქარი ამოვარდეს -
                                ასეთ ღამეებში როგორც იცის,
                                ცხოვრება -  მარტივი ამულეტი  -
                                გაშლილი ხელივით მომეცარა.
                                შენ, ჩემთვის, მარიკა, უდაბნოში
                                წყლის ერთი წვეთი ხარ, ოკეანე,
                                რომელშიც მიწიდან გადავეშვი.
                                ძველი ტკივილები მომკივიან.
                                როგორც ქირომანტის დღიურები,
                                დღეები ისე გადავშალე,
                                ძარღვებში  სისხლი ამიდუღდა.
                                ახლა თუ არ მოხვალ, დანაშაულს
                                ჩავიდენ და ალბათ ჩემი უჯრა
                                დაიტევს ამ ლექსებს. გიყურებდი
                                ისე, რომ თვალები ჩამილურჯდა
                                და გულში ნეკნი გავიყარე.
                                შენ, მარი, მარიკა, უდაბნოში
                                წყლის ერთი წვეთი ხარ, სამუდამო
                                მწყურვალის. მზე გზიდან გადაეშვა
                                და  ვტოვებ მირაჟებს. სამუმია.