პალატაში მოვედი გონს.თვალი მოვავლე გარემოს. გარდა საწოლისა, რომელზეც მე ვიწექი, ხელის გაწვდენაზე ტუმბო იდგა -გაქათქათებული ხელსახოცგადაფარებული ქილის ფსკერი გავარჩიე, შიგთავსი ჯერჯერობით უცნობი გახლდათ. ტუმბოს მერე კედელი.
    …ყოველთვის მთრგუნავდა საავადმყოფოს კედლები, აქაური სუნი მუდამ მიფუჭებდა ხასიათს.
გვერდი ფრთხილად ვიცვალე-ჩემს ზურგს უკან არსებული სივრცე მაინტერესებდა.
ჩემი მოძრაობა უყურადღებოდ არ დარჩენია პალატის მეზობელს, რომელიც ზუსტად ისეთივე ქვეშსაგებში იწვა,როგორშიც მე- რუხი-გაცრეცილი,გაურკვეველი წარწერები-".Минздрав".
  -მე თეო მქვია,შენ?-საოცრად დიდი თვალები შემომანათა –ლამის ჩემი კბილა იქნებოდა.
  -ელენე-უხალისოდ მივუგე და თვალი ავარიდე მის ნაცრისფერ სახეს.
  -მალე შეეჩვევი აქაურობას, მეც მიჭირდა თავიდან, ნინელისაც-ეტყობოდა ლაპარაკის სურვილი მომეტებოდა-ვის ადგილზეც ახლა შენ წევხარ-დაამატა, უხერხულად შეიშმუშნა და გაჩუმდა.
  -მიჩვეული ვარ უკვე-გავუღიმე იმ მიზნით, დაძაბულობა რომ მომეხსნა,რომელიც სახეზე გამოეხატა.
  -ჰო,მეც შევეგუე,…მთელი ზამთარი აქ ვარ,გაზაფხული მოვიდა უკვე. თვალი გააპარა მოშორებით კედელზე გაკრულ კალენდრისკენ-ფანჯრიდან ნუშის ყვავილების  მოტკბო სუნი შემოდის-ნიავს მოაქვს ხოლმე. მის მზერას თვალი გავაყოლე-ფანჯარა მისი საწოლის პირდაპირ იყო.მის ტუმბოზე გადაშლილი წიგნი,პატარა სარკე და სავარცხელი განთავსებულიყო-ცრემლი მომაწვა ყელში-მის გადახოტრილ თავს რომ შევხედე.ქალი-ყოველთვის ქალია.
      ...ცისმარე დღე თეოს ღიმილიანი სალამი მაფხიზლებდა.მერე იწყებოდა გამაბეზრებელი პროცედურები.აუტანელ ტკივილს მისი წკრიალა ხმა მავიწყებდა. საოცარი სიზუსტით მაწვდიდა ფანჯრის მიღმა განვითარებულ მოვლენებს-როდის წვიმდა, როდის ქარი იყო. როგორ კამათობდნენ საავადმყოფოს მესერს მიღმა გოგო და ბიჭი, როგორ რიგდებოდნენ შემდეგ, როგორ მიჰყავდა ჩაძინებული ჩვილი დედას  გულში ჩაკრული. როგორ ააგლიჯა ხნიერმა ქალმა-ალბათ დამრიგებელმა ღობესთან ჩაცუცქულ სამ ბიჭს ყური.ასე მიკლავდა მტანჯველ დღეებს ერთი მიწისფერი სახის და ნაცრის ფერი თვალების მქონე ციცქნა ტანის გოგონა.მე ამგვარი  წარმომედგინა-ისე გალეული ჩანდა ლოგინში.
  ქუჩაში ხალხს რა გამოლევს, მასაც დაუზარებლად შეეძლო ედევნებინა თვალი მათთვის.
    ... წინა ღამის ტკივილებისგან გაწამებულმა გვიან გავიღვიძე. თვალების გახელისთანავე თეოს ლოგინს მივაჩერდი და მის ნაცვლად ექთან-მადონას ტკივილიან სახეს წავაწყდი…
    ყინული ჩამეწურა გულში,ბღავილი აღმომხდა…მალე ისევ მოვედი გონს.
  -ფანჯარასთან დამაწვინეთ,გთხოვთ-მუდარით შევტირე ჩემს ხმის გაგონებაზე შემოსულ პერსონალს.ერთმანეთს მდუმარედ გადახედეს-მადონამ თვალი ამარიდა და სანიტარს ცარიელი ლოგინის პალატიდან გაგორებაში მიეხმარა.
  მცირეოდენი რყევის შემდეგ,დიდი ძალისხმევით ლოგინში წამოვჯექი,ბეჭებთან ბალიში შევისწორე.თვალები ცრემლებით დამბინდვოდა,  საბნის კუთხით ამოვიწმინდე, მზერა სივრცეს მივაპყარი და ხელახლა კივილი მომინდა:

ფანჯრის მიღმა მხოლოდ სიძველისაგან დაბრეცილი, ბზარებიანი კედელი ატუზულიყო…