(პაატა ვარდანაშვილის ფოტოზე)

იძინე, პიროფლიანო,
მძინარიც შფოთავ რაზედა?
ვინც შენ ეგ ძილი დაგიფრთხოს,
მაჯამც შეახმეს მკლავზედა.
რა სუნთქვა მოდის მიწიდან,
რას წუხან მამა-პაპანი,
ხომ არ დაობლდა ბაზალეთს,
გმირთა გამზრდელი აკვანი?
მაგ წამწამების ჯარს უკან
ნეტავ რა ცრემლის გუბეა,
რა ვქნათ თუ წუთისოფელი
უსამართლო და მრუდეა!
იძინე, ეგ მწვანე მდელო
დედის სითბო და მადლია,
ნეტავი, შენი სიზმარი
რა სევდას დაუბარდნია!
ნაღველი, დიდი ნაღველი,
გულში ნაბუდარ-ნახმევი,
მაგ საგვირგვინე შუბლ-სხივზე
გატყვია როგორც ნახმლევი !
მშვიდად ფშვინავენ ბაგენი,
ვარდის ფურცლებად ნაგები,
სასთუმლად შემოგდგომიან,
ბრძოლით დაღლილი მაჯები.
გამოდი, დაჭრილ გულიდან,
შიგ ნაბუდარო ვარამო,
იქნება ამ ბალახებმა
მომცხონ მინდიას მალამო!
იძინე, ცქერა კაი ყმის,
პიროფლიანის ძილისა,
საამურია ვით ცისკრით
შემომზევლება დილისა!
აცალეთ, ძილი აცალეთ,
განა მონაა ძილისა,
მაგის ხმა, ძილშიც, ხარივით
ქარაფებს გადაჰკივისა.
წუხელაც ღამე გატეხა
ბრძოლის და სიმძიმილისა,
რად გიკვირთ ზოგჯერ მდელოზე
დაფრენა მთის არწივისა?