პირველ რიგში მადლობა იმ ადამიანს რომელმაც ეს მუსიკა ამ საიტზე ერთ–ერთ ნაწერს დაადო რადგანაც ჩემი ეგრეთწოდებული მუზა აქედან წამოვიდა სამწუხაროდ ამ ადამიანის ნიკი არ მახსოვს თვითონ მიხვდება ალბათ :)  და ბოდიშს გიხდით შეიძლება უამრავი შეცდომა იყოს ასოებში და ასე შემდეგ მაგრამ მე უფრო შინაარსის შეფასებას ვითხოვ რათქმაუნდა მადლობთ წინასწარ




აქა–იქ ამოცვენილ, მაგრამ მაინც მშვენიერ უსწორმასწორო ქვებით მოპირქეთებულ ბილიკზე ნელი სიო ჩუმად აშრიალებდა მიმოფანტულ ათასფერ ფოთლებს ჩუმად ძალიან ჩუმად თითქოს მხოლოდ მის გასაგონად. უცებ ნელი სიო ოდნავ გაძლიერდა და ხიდან ერთი ფოთოლი მოწყვიტა ატა ეს მე მოვწყვიტე და მისკენ მივაფრიალე ნაზად და შეუმჩნევლად ფოთოლმა მის მზის სხივივიტ მოელვარე თმას ცაუქროლა მან ხელი თავის გრძელ კისერზე მოიკიდა და ზალიან ნელა ქვემოთ ჩამოასრიალა ლოყისაკენ შემდეგ კი ტუჩებამდე სადაც მხოლოდ ორი თითი დაიტოვა და ასე გაშესდა მის ფიქრებში და გრძნობებში მის უკან ვიყავი და მართლაც მე ხო მის უკან ვიდექი და ის ამას გრძნობდა უნდოდა როდესაც მოიხედავდა მეც იქ დავხვედრილიყავი მაგრამ ვერ ბედავდა ეშინოდა. ბოლოს როგორც იქნა გაბედა და მოიხედა  თუმცა ისევე ვერ დამინახა როგორც პირველად, მეორედ, მესამედ...........  დღის წინად.  არადა მე ხო იქ ვიყავი, არა ნამდვილად იქ ვიყავი  ის კი მუხლებზე დაემხო და თავისი თეთრი ხელები რომლებზედაც ცისპერი ძარღვები ღიად ეტყობოდა სახეზე აიფარა და ჩუმად ატირდა. მე კი ვაწყნარებდი მას ყოველშემთხვევასჰი ასე მეგონა რომ ვაწყნარებდი...  მას ჩემი ხმა არ ესმოდა ბოლოს კი ისე ამოიხედა თითქოს რაღაც გაეგონა  ამომხედა სახე გაუბრწყინდა...  ჩამეხუტა მე ვერც ვიჯერებდი რომ ის მხედავდა მეც ჩავეხუტე ისე როგორც არასოდეს  შემდეგ ხელი ხელზე დავადე.. ასე გავატარეთ ბედნიერების რამოდენიმე წამი შემდეგ კი  კადრები უკან დატრიალდა.. ის ძირს იწვა უგონოდ  გარს ხალხი ერტყა მე მიახლოება მინდოდა თუმცა რაღაც ძალა ღრუბლებში მიმათრევდა იქვე მყოფი ექიმის ხმაღა გავიგონე "სამწუხაროდ დაგვიანებულიაო" მივხვდი რაც მოხდა, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად  ის ჩემთან ღრუბლებში  არ მოსულა  თუმცა დიდხანს ველოდე სამყაროს აღსასრულამდე.