ლამპიონის მბჟუტავი შუქი ანათებდა გახუნებულ სკამს რომელიც ბაღის განაპირა მხარეს იდგა და უღიმღამოდ შეჰყურებდა იქვე მშენებარე კორპუსს ალბათ ფიქრობდა რომ მას ნაგავში მოისროდნენ და მის ადგილას ავტოფარეხს ააშენებდნენ. შეიძლება იგივეს ფიქრობდა “ისიც”. ის რომელიც ამ სკამზე იჯდა ღია ფერის თმა მხრებზე ჩამოშლოდა.. ციოდა. ციოდა, ისე რომ ქარისაგან მოტანილი ცივი ჰაერი მის ხელებს გამყინავად ეხებოდა. მას ეს ძალიან აწუხებდა თუმცა ეს არაფერი იყო.  ხელები სახესთან მიეტანა და ცდილობდა როგორმე გაეთბო. თუმცა არაფერი გამოსდიოდა ალბათ ისევე როგორ ყველა ჩვენგანს. სახლებიდან ხალხის მხიარული ხმა ისმოდი ამ დროს ხომ ყველა გახარებულია. ახალი წელი მოდიოდა. ის კი სულ მარტო იყო იჯდა და რაღაცას ელოდა. აი მოვიდა კიდეც.... არა არა ეს მხოლოდ თვოლი იყო. ფიფქი მის წვრილი წარბის ბოლოს დაეცა და იქვე გაიყინა. ჟრუანტელმა დაუარა თითქოს ამ ერთი პაწაწინა ფიფქის შეხებამ მთლიანად გააცია მისი სხეული და უფრო მეტად კი სული.
ახალი წლის მოსვლამდე წამებს ითვლიდნენ ქალაქის მოედნის მთავარ, უზარმაზარ საათთან  6,5,4,3,2,2, და საათი გაჩერდა. ხალხში უეცრად სიჩუმე ჩამოვარდა.
ახალი წელი მოსვლას არ აპირებდა,  რადგანაც  ერთი ადამიანი არ იყო ბედნიერი ამ დედამიწაზე და მისმა მწუხარებამ დრო გააჩერა
მისი სახე გაყინული და გაშეშებული იყო, სანამ საახალწლო მაშხალის ხმამ ცოტა არ შეაშინა ჰაერში მაშხალამ გაღიმებული  სახე დახატა თითქოს ეს მხოლოდ მის დასანახად მოხდა, თუმცა მოხდა და მასაც გაეღიმა თითქოს გული კვლავ აუძგერდა და მისი სხეულის გათბობა დაიწყო. ის ფეხზე წამოდგა და გამხიარულებულმა ტრიალი დაიწყო ამ დროს თოვლიც გაძლიერდა და უფრო გაამხიარულა ის ფანტელები სახეზე ეცემოდა თუმცა ვეღარ აციებდა მის გულს.
სწორედ ამ დროს საათიც ამუშავდა და 12–იც შესრულდა  შეშინებული ხალხი უცებ გამხიარულდა და ყველაფერი თავის რიტმს დაუბრუნდა.
უცებ მასთან პატარა გოგონა მივიდა თავისნაირ პატარა ლეკვთან ერთად და წვრილი ხმით  ჩასჩურჩულა– ‘მადლობ ახალ წელს მოსვლის ნება რომ მიეცი ’
ეს თქვა და უკან დედასტან გაიქცა.
ის გაშეშებული იდგა და ბოლომდე უყურებდა პატარა გოგონას თან გულში ეღიმებოდა