მიმიფურთხებია ქართულ მეობაზე, თუნდაც ზნეობაზე,

მიმიფურთხებია ვიღაცაში გაცვლილ მეგობარზე,

მიმიფურთხებია უსიცოცხლო, ასე ვთქვათ ხალხზე,

მიმიფურთხებია ფარისეველთა ვერდათვლილ ჯარზე.

მიმიფურთხებია სიყვარულზე გრძნობებ გარეშე,

მიმიფურთხებია უწარსულო დიდ მომავალზე,

მიმიფურთხებია უმადურზე, ავზე და კარგზე,

მიმიფურთხებია სიყვარულის დაუთვლელ წამზე.

მიმიტოვებია მეგობარი რაღაცის ხარჯზე,

დამიტოვებია მეოცნებე თვალები აქვე.

დამთენებია მთვარის შუქზე ჰამაკზე. -რაზე?

მიმიფურთხებია გახსენების წუთსა და წამზე.

მიმიფურთხებია მოსიარულე ამ ცოცხალ მკვდარზე

მივუტოვებივარ უაზროდაც მეგობარს. -რაზე?

მიმიფურთხებია მიმბაძველზე, უაზრო ხალხზე,

მიმიფურთხებია ყველაფერზე...

                                    არა საკუთარ თავზე!

მიმიფურთხებია გზაგაყრილთა სამოთხის კარზე,

შემშინებია ბავშვობაში ზღაპრის პერსონაჟზე,

მე მიტირია, მიგლოვია. მიზეზი კი არ მახსოვს რაზე,

მიმიფურთხებია...  მიმიფურთხებია...  უბრალოდ წამზე.