სცივაო ქალაქს, - პოეტები დარდობდნენ ფრიად,
მუზებს უხმობდნენ, სწორედ იმათ ჩვენც რომ ხარკს ვუხდით,
საკვირველია ამდენს ერთად, დიდსა და დიადს,
ეძალებოდათ საფიქრალი,  ერთადვე სწუხდნენ
ულექსო(ო)ბას, დარდობდნენ და შავ ღვინოს სვამდნენ,
იმეორებდნენ ახლის ნაცვლად  აწ უკვე ნათქვამს,

გ ა ლ ა კ ტ ი ო ნ ი დაჰყურებდა მდუმარე თბილისს
და ფანტელ-ფანტელ თოვლს უთვლიდა გათანგულ ზამთარს.