მე მოვდიოდი ქუჩაში მარტო.... გაფითრებული ხელები მათრთობს... სიცივე მწიწკნის... ფეხის გულებში იცლება სისხლი... ნუთუ ეს ძაღლი ჩემნაირია, არც მას არ უჩანს ვინმე პატრონი... მე კი მოვდივარ ქუჩაში მარტო და შენთვის მომაქვს ჩემი სურნელი... ქალი უიღბლო, ქალი სულელი.. მოტყუებული და კვლავ მომთმენი.. სიყვარულისთვის დაბადებული და უსიცოცხლოდ გასული წლები... უსიყვარულოდ მომკვდარი ხევში... შენთვის ყველა ქალი უბრალოდ ლამაზია... შენთვის ყველა ქალი უბრალოდ ამაყია... მაგრამ არ არის შენთვის პრობლემა... მათი.... ქალების, ლოგინში ჩაწვენა....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
გუშინდელ ფიქრებში გაიღვიძებს პატარა დათვი და გაიზმორება...
მოიფხანს თავის დიდ ღიპს პატარა ტორებით და დაიქანცება...
მის გულში გაირბენს ჭიანჭველების დიდი ზმანება
და უცებ დათვი მიხვდება რომ თურმე გათენდა...
------------------------------------------------------------------
მე ჩემი ხელებით დავხატავ სამყაროს და მასში ვიცხოვრებ..
რეალობიდან მოწყვეტილ ყვავილებს მე ვისვრი ცაში
და ამ ყვავილებს ვაქცევ ღრუბლებად...
------------------------------------------------------------------------------------
მე მუდამ თეთრი ვარ, თეთრი ნამქერი... რომელიც მოდის ულევად ციდან.. თუ შეუბერავ გავიფანტები და ნუ ეცდები შენ ჩემს დაჭერას..
მე თოლია ვარ, თეთრი თოლია.. ლაღად დავფრინავ სულ მაღლა ცაში.. მაგრამ თუ მესვრი ჩამოვარდები და დავეცემი მე სადღაც ზღვაში.....
მე მინდა ვიყო უბრალო ნივთი... ვიდო ჩემთვის და ვუმზერდე მთვარეს.. ვუმზერდე მთვარეს რომელიც დღეს შენ გინათებს შავბნელ და ჭიან მხარეს..
მე დემონი ვარ, შენი დემონი... შავი ,წითელი, თეთრი, ყვითელი... და თუ შეცდები იცოდე კარგო... ჩემს სამარეში ჩამოეშვები..
-----------------------------------------------------------------------------------------
მე მინდა ვიყო შენი ოთახის პატარა ლაქა... სადმე კედელზე... რომ არც კი ვჩანდე......
-----------------------------------------------------------------------------
მე მინდა..



პროზა ნამდვილად არ არის და არც აქ ჩამოთვლილიდანაა რომელიმე....