აჰა, ეს შენი შემოდგომა, უკვე მომწყინდა,
დიდი რამეა, თავსატეხად  ფერებს ალაგებს.
შემოდგომაა.
ჩვეულებრივ,  ფოთლები ცვივა,
ყველაფერი კი, მაინც ისე, როგორც მანამდე.

***
რაში მჭირდება:
დაღესტნური სამკაულებით -
სერდოლიკებით, ქარვებით და ძოწეულებით...
ეს ჟინიანი შემოდგომა,
ეს მოცვისფერა,
კუნელისფერა,
შინდისფერა ეს სასწაული!
ეს გაკრეჭილი ბროწეული - წითელკიჭება,
ღობიდან როგორ გადმომძვრალა!  ცელქია, ცელქი...
სამაგიეროდ, მშვიდად, როგორც მეცხვარე ძაღლი,
წევს საწნახელი მარანთან და თავისას ელის.

აქვე:
აქ ყველაფერი ისევ ისე, როგორც მანამდე,
ქალაქში მხოლოდ ფოთლები და ფოთლები ცვივა.

***
რაში მჭირდება ან ეს:
მზიან ველზე ზვრებია,
ყურძნის ჯიქნები ზვრებს სხივებით გადავსებია,
მოთხუპნულია ტკბილი წვენით ციდა გოგონა,
ყურძნის ჯიქნებს წოვს, როგორც, რა ვთქვა...
როგორც ბოჩოლა.
მორჩება რთველი
და ”პლანებში” კამათელივით,
გადაგორდება სხეულსავსე მეზობლის ქალი,
-სამსე იყოჲ ყოველთვინ ვაზი! - გაიცინებენ,
ხელს ჩაიქნევს და  გაიცინებს ამ ქალის ქმარიც.

აქვე:
აქ ყველაფერი ისევ ისე, როგორც მანამდე:
ქალაქში მხოლოდ ფოთლები და ფოთლები ცვივა.
აქ არაფერი, არაფერი ამგვარი, მსგავსი,
უბრალოდ, მოდის ზამთარი და ისე აცივდა…
საღამოობით ჟინჟლავს (ბჟოლებს აქ არ აჟრჟოლებს),
პატარა ჩიტი ზის მავთულზე (არა - ლატანზე),
აქ შემოდგომა, ეს უბრალოდ, წლის სეზონია,
გინდა, არ გინდა, ინერტულად გადასატანი.

*** 
არადა,  ტყეა - გადამდნარი მინერალები,
თრიმლები გზაზე - შუქჩამდგარი მარჯნის ლამპები...
შემოსულა და შემოდგომა, გიორგობისთვე,
შემოსულა და...
შემოსულა და შემოდგომა,
ლალე...