ერთი ხელი სავარძელზე_ამოვედი. მეორე ხელი_გავსწორდი. შევტრიალდი, მივეყრდენი ზურგით,ღრმად ჩავისუნთქე ოთახის დაძაბული ჰაერი.მაშ ასე:ერთი, ორი, სამი და... დავდივარ! დედა, შემომხედე! დე, უშენოდ,ჩემით დავდივარ! მე ეს შევძელი...

  –აქ როგორ აღმოჩნდი? ისევ ცოცვა–ცოცვით არა? მოდი, ჰო, ერთად ვნახოთ, რა კომენტარი დატოვეს შენს ახალ ფოტოზე,– ანამ მუხლებში ჩაისვა 9 თვის ბავშვი. შუბლზე აკოცა და თვალები კვლავინდებურად კომპიუტერის მონიტორს მიაშტერა...