ერთგულოვ ჩემო ავბედით დღეთა,
შენ, ჩემო მტრედო ძალამიხდილო!
გარს გახვევია უღრანი ტყე და
ჩემს მოლოდინში ფიჭვნარი გჩრდილობს.

შენი სარკმლის წინ ციცინათელებს
გლოვობ და გლოვობ, თითქოს საათის
ბზრიალა ისრებს წუთით ანელებს
- დაკოჟრილ ხელთა ნაზი ტაატი.

შენ დავიწყებულ ჭიშკარს გასცქერი
და შავ-შორეულ გზას თვალს უსწორებ:
ლოდინი, სევდა, დარდის ნამქერი
გივიწროვებს მკერდს ხშირად უფრორე.



Подруга дней моих суровых,
Голубка дряхлая моя!
Одна в глуши лесов сосновых
Давно, давно ты ждешь меня.

Ты под окном своей светлицы
Горюешь, будто на часах,
И медлят поминутно спицы
В твоих наморщенных руках.

Глядишь в забытые вороты
На черный отдаленный путь;
Тоска, предчувствия, заботы
Теснят твою всечасно грудь.